უკვე ისე ვარ,იმედებსაც გავუცრუვდები
ბედი,ხომ იცი,ჩვენს ნებაზე ვერ იტრიალებს,
მხოლოდ შენ დამრჩი ერთადერთი დიდი სურვილი,
და დავემსგავსეთ პოლუსებს და მერიდიანებს.
ვგრძნობ,სენტიმენტებს ვერ გავცდები მთელი ცხოვრება,
ასე ვთქვათ,ბილიკს ავედევნე ქუჩის ძაღლივით,
მაგრამ იცოდე,ბოლო დღემდე მემახსოვრება,
ჩემი ლექსების უმწეო და ჩუმი ბღავილი.
ჰო,შენ გეძახდნენ,შენ გიხმობდნენ-შენ გაურბოდი,
ახლა მარტივი სირთულეა ჩემი ლოგიკა,
ჩემს პოეზიას მე დავარქვი უბედურება
და გამოფიტულ,დამძიმებულ სხეულს მოგიტან
ლექსებიანად,გრძნობიანად,ტკივილიანად,
მხოლოდ მე არა-ამ ბოლო დროს მზეც იგვიანებს,
და ახლა ჩვენი სამომავლო პერსპექტივაა
არ დავემსგავსოთ პოლუსებს და მერიდიანებს
უერთმანეთოდ...