ჭადრაკის დაფაზე სადაც მხოლოდ შემორჩნენ მეფენი,
რომელთა დიდებაც გვიანი ნისლივით გადჰყვა მთის კალთებს,
არვინ განიკითხავს სადაურს საიდან,რომელი გამცემი,როგორ და ვის აძლევს,

პაიკნი წასულად სისხლიან დაფიდან,და მეფე ვეზირთან თავის თავს იმარათლებს,ქიშიო დედოფალს მომხდურნი  მოვიდნენ,პასუხად დუმილი,ცისფერი გალავნის.,საიდან სადაო,სად გვყავს დედოფალი,მუქარა ადარდებს არავის.

არ იცდის დრო ჟამი,გადიან წუტები,მეფეს ხომ არმია სჭირდება,
მითხარით მანდ მივა იომებს რომელი,თუ კი მბრძანებელი დახრჩობას ჰპირდება.დამავრდა ამ ფიქრში ის ქვისშის საათი,
ყველა უკუ იქცა ერთიცო ამათი,
მტერი კი მოვიდა ერთხელ სთქვა ქიშიო,ვეღარ შეაჩერეს,შამათი!