მე გწერ,
ზამთარშიც მწვანედ დგანან ოლეანდრები
და რა მოგწერო უფრო მეტი, უფრო მკაფიო.
გწერ, რომ ჯობია არაფერი არ მაპატიო,
თორემ უსაზღვროდ, უსაშველოდ მოგენატრები.
მე გწერ,
ტოლია სულ არ ყოფნა, შენთან არ ყოფნის.
ჩვენი ცხოვრება ერთმანეთის ომონიმია.
ჩვენთან ხალხია, არასოდეს არ ყვარებიათ.
სიყვარულს ხორცის ნაგლეჯივით, რომ დაიყოფენ.
მე გწერ,
არ მჯერა ბედისწერის, ინტუიციის.
რა საჭიროა დუმილი და მელანქოლია,
როცა არასდროს სიმარტივე ჩვენ არ გვქონია
და არც შორს ყოფნით დავიწყების იმუნიტეტი.
....................................
არ გწერ
არაფერს, ყველაფერზე, რაც წინაშეა
ჩვენს და ათენებს ღამეებს და დღეებს აღამებს,
რადგან,
რამეთუ,
ვინაიდან,
მაშასადამე.
ჩვენი გზა ერთად არც მიწაზე, არც მიწაშია.