ოდნავ გვერდზე გადაუხრია თავი და მონდომებით ხატავს. სრიალით მოძრაობენ პატარა თითები და კვალს ტოვებენ დაორთქლილ მინაზე.
-ეს დედა, ეს მე, ეს თოვლის პაპა... მამა.
  გარეთ დეკემბერი სუნთქავს. დაუბერავს ცივ ნიავს და წონასწორობას აკარგვინებს ფოთლებს, აქა-იქ რომ შემორჩენია სახლის წინ მდგარ კაკალს. მინაზე ცხვირი მიუჭყლეტია პატარა გოგოს და სასაცილოდ ამოძრავებს მსხვილ თვალებს.
-მ...მ...მოვა, მ..მოვა.
-დე, ხომ მოვა? თოვლი ხომ მოვა? როდის მოვა დე?
    არაფერი ეტყობა ამინდს სათოვლე.
-გეყოფა გარეთ ცქერა, მოდი მე მიყურე, როგორ ვაკეთებ გოზინაყს. დიდი გოგო რომ გაიზრდები, შენც გააკეთებ.
-არ მინდა მაგის ყურება! მინდა რომ მოვიდეს. ხომ მოვა?
-მოვა.
  მოვა? ექვსი თვეა მოდის და ვერ მოვიდა. ექვსი თვეა არ უნახავს შვილი. პატიება ითხოვა. აპატია, მაგრამ მაინც არ ჩანს.
-თეო, გოზინაყს აკეთებ უკვე? რა გეჩქარებოდა?-კარიდანვე შენიშვნით იწყებს მეზობელი. შუახნის, გაუთხოვარი და არა შინაბერა, ნათელა. სახლში შემოსვლამდე რომ უნდა დააკაკუნოს, მისი ქცევის წესებში არ წერია.
-კი, ასე მირჩევნია.
-უჰ, ყოჩაღ შენ. როგორ ასწრებ ამდენ რამეს, სამსახური, ცალკე ბავშვი...აგერ მე მარტო ვცხოვრობ და საქმის გადამკიდე ძლივს ვიცლი საკუთარი თავისთვის. ბავშვებს და ქმარს რომ დრო სჭირდებოდა, იმიტომ არ გავთხოვდი გენაცვალე, აბაა, თორემ მთხოვნელების მეტი რა მყავდა?
-დე, ვიყურები, ვიყურები და არ ჩანს? როდის მოვა?- ფანჯრიდან მაგიდასთან ინაცვლებს პატარა მხატვარი და კითხვით სავსე თვალებით შესცქერის დედას.
-ელოდები თეო?! დღეს უნდა მოვიდეს? გადამრევ შენ მე, როგორ აპატიე გენაცვალე? რა არის მაინც შეყვარებული ადამიანის გული, სხვა გამჯობინა და მაინც აპატიე.
-თოვლს ველოდებით ნათელა.-ხმას უმაღლებს და თავით ანიშნებს, ბავშვთან ნუ საუბრობო.
-აა, თოვლს? ჰოო, თოვლს კი უნდა დაელოდო. მოვა, იგუნდავებ, ისრიალებ. შენხელა რომ ვიყავი, იმდენს ვთამაშობდი, თოვლის პაპას ვაშენებდით.
-ჩემმა მამამ იცის თოვლის პაპის აშენება, დიიიიდი, სახლისხელა...ოღონდ უნდა მოვიდეს თოვლი.
-ნწ, ნწ, ნწ-დანანებით იქნევს თავს ნათელა.-კარგი, წავედი მე გენაცვალე, ერთი დღეც და მოვა ახალი წელი, მე კი ათასი საქმე მაქვს.
    საქმე? კარგია რომ არსებობს საქმე, სახლის, სამსახურის. გეგმავ, ასრულებ, წვალობ, მოძრაობ, დადიხარ, დარბიხარ, ზრუნავ და ნაკლები დრო გრჩება ფიქრისთვის, დარდისთვის. თუ მაინც შემოგიტევს საფიქრალი, შუბლზე ჩამოყრილი თმასავით გადაიგდებ, ერთი თავის გაქნევით და აგრძელებ ყოველდღიურ ფუსფუსს. ამ ფუსფუსშია შენი არსებობის აზრი, მისგან გამომავალი შედეგით ასაზრდოებ შენს მიზანს და წინ მიიწევ.
  დაღლილობისგან ფეხზე ვეღარ დგას, მაგრამ არ ნანობს. გაღიმებული სახით უყურებს საახალწლო მოსართავებით დამშვენებულ ოთახს, ბრჭყვიალა ნაძვის ხეს. სავსე სუფრას. არაფერი მოაკლდება მის პატარას, არაფერი...
-დედა, დედიკო, გაიღვიძე ჩქარა, მოვიდა დე, მოვიდა.-სავარძელში მიძინებული დედის გამოფხიზლებას ცდილობს გახარებული პატარა.
  მზერა ჯერ კარისკენ გარბის, მერე ბავშვზე ინაცვლებს და მისი ფანჯრისკენ გაშვერილი თითისკენ.
-თოვლი მოვიდა დე.
-კი, მოვიდა .