ქარები ყინვის შოლტებს აკრავენ
გარეთ და გააქვს ცახცახი ტაძარს,
მე ვუცქერ ჩემს სულს, ბნელს და ამღვრეულს,
გადაბერწებულს, ღჯუსა და საპყარს.
ჩამოწდეს უნდა ყველა ცოდვები,
არაცნობიერ ბიჯით დასჯილებს,
თეთრ ქერუბიმთა ყრუ რეკვიემი
საფლავის დახშულ კართან გვაცილებს.
დედა, ავიდგი ფეხი მირაჟში,
ვდევდი ბელზებელს მორჩილად კვალში,
ტაძარში ლოცვა აღარ ისმოდა,
ტოროლებს უღვთოდ ჩეხავდნენ ცაში.
ცა ცაა მხოლოდ, მიწა მიწაა,
ცის იქით კიდევ ცა არის დიდი,
სულში სატანა ხარბად მკოცნიდა,
როცა დავითის დიდ დროშას ვყიდდი.
ცახცახებს ქარი და ტაძრის გუმბათს
ახლის საფეთქელს, ხდება უგონოდ,
რუხი ფოთლები_თეთრი პეპლები
მიწის ცივ გულზე ცვივა უღონოდ.
ქარები ყინვის შოლტებს აკრავენ
გარეთ და გააქვს ცახცახი ტაძარს,
და ვხედავ, როგორ ედება ბნელი
ეშმას ფერებით გასისხლულ ცარგვალს...