როცა ღამით დედამიწას ჩავეხუტები,
ციდან მოსული ლურჯი ფიფქი მადნება შუბლზე,
წარსულ ჰორიზონტს გადავხედავ დამწუხრებული,
თურმე რამდენი ცოდვა მადევს გაფხეკილ ზურგზრე.
სინანულივით რახაც მღრღნის იქ გულის სიღრმეში,
და მე ვიხსენებ თუ რამდენჯერ გატკინეთ გული
ამ ჩემ ბავშვური ახირებილ ვითომ სიბრძნეში.
და მე მადნება შუბლზე ისევ ლურჯი ფანტელი,
კვლავ დედამიწას ვეხუტები ცოდვილიანი.
და ციდან ცვივა,ციდან ცვივა ფიფქების ნავვლად,
მაკედონელი, ტერენტი და მოდილიანი.