მთვარე შეიპყრო წყვდიადმა,
და ცაზე გამეფდებისა.
წყვდიადია თუ ჩრდილია,
შენი გაშლილი თმებისა?.
მომეამბორა ნიავი,
სიო, ვარდ შროშანებისა,
უგონოდ მონანიავე
ალმური სურნელებისა.
ეს შენი ხშირი სუნთქვაა
გულამომჯდარი მკერდისა,
თუ ვნებით ამოსუნთქვაა
ტრფიალით ნეტარებისა?.
ეგ გულისცემაც ქნარია,
სიოს ნელ ჰანგად რხევისა.
მთვარე,მზით იხსნა შროშანმა
და ვარდს,მოწყვეტა ეღირსა