სდაც მარტოობის მოხდა გადარჩენა,
ტაძრით მაცხოვარის,ზარით დადუმებულ,
სოფელს მიუგდებდი ისევ ყურთასმენას,
და გულს ამწუხრებდი ასჯერ დამწუხრებულს,

სიცილს გადაჩვეულს სახეს ღარებიან,
ცრემლი მოაპობდა მას უკლაპოტო,
შენმა ტკივილიან გულით დაწერილმა
ლექსმა საქართველო უნდა შეატოკოს.

თბილის მიეკედლე,
შენთვის საოცნებოს,
იყო გაცრუება ისევ იმედების,
შენმა სათაყვანომ შენ ვერ შეგიფერა,
დარჩი საოცნებოდ მხოლოდ შენი დების,

სული გეწვოდა და შენ ცეხლს უმატებდი ,
არ წასვლით გინდოდა წასვლის გადარჩენა,
შენრომ გაფრენა არ შეგძლებოდა
არ იქნებოდა ასე აღმაფრენა.

დარჩა საუკუნე შენი მოთაყვანე,
გიცნობს წუთისოფლის ყველა მონასტრელი,
შენი წიგნებიდან ლექსი წაკითხული,
ყველა აპოსტროფი არის მონა შენი.

დღეს ჭანისწყალი სადაც ენგურს ერთვის
გრძნობები შენი მე გულს მისერავს,
"აღარ ეტყობა სოფელს ცვლილება და წალენჯიხა ისევ ისეა"