დამშვიდდი უდაბნოვ, ჩადექი ცასავით
რომ მკერდში უცხო არ ჩამარხო შემთხვევით...
და მწვანე თვალები-ღრმა ტბების საცავი
აჩვენე მაგ სტუმარს, გაშიშვლდი შენ თხემით
ტერფამდე, როდესაც არც ერთი არა გაქვს
და წუთით დაუშვი, რომ მართლა მინებდი.
მირაჟი გაჩვენებს თუ რა განუზრახავს,
რას ლამობს, რას იღწვის, რისი აქვს იმედი...

შეხედე ფონს გასულს. თუკი ცას შესჩივლა
უდაბნოც რომ ერთი უბრალო მიწაა,
გამოტყდი შენს თავთან, რომ ასე გერჩივნა,
ახლა ხომ მიუხვდი, ხომ ნახე ვინცაა!
დაე, გადაიქცეს მირაჟი სიცხადედ!
რაც ელის სხვებისგან ის ტანჯვაც აკმარე...
ქარით გაუკვალე გზა ოაზისამდე,
მტვერიც მიაყოლე, მოაშთობს ნაკვალევს.
გაჩუმდი, ჰო, ოღონდ წყალს ნუ ჩაიგუბებ
პირში და უძღები შვილივით აკურთხე...
თორემ მანდ დარჩება, წყალსაც მანდ დალევს და
ვერასდროს მიხვდება რომ შენ შეაფურთხე...

და განა ის შენგან მაგ ფურთხის ღირსია?
რიგითი ჩამვლელი... შენ კი ბედს უიმეს
გასძახი! არა ხარ შენ მისი მისია,
იხილავ როდესმე ნამდვილ ბედუინებს!

გაუშვი, წავიდეს, ნუ ეტყვი ნურაფერს...