კინოთეატრ ამირანის შესასვლელი გავთელეთ
ჯიბეში კი ერთი ფოტო არ ისვენებს გვახსენებს,
თავს.
ნაყინი და ფინჯან ყავას შევუკვეთავთ უზმოზე
სიცოცხლეებს გადავფურცლავთ სწრაფად.
6 კვირის უჯრედები სუნთქავენ და ძინავთ
ბილეთი აქვთ აღებული სექტემბრისთვის.
ბავშვობიდან შემიყვარდა ეს თვე.
ჩვენც ავიღეთ ბილეთები თებერვლისთვის
დავასწარით საწყალს.
გავფრინდებით გავფრინებით სწრაფად.
ხოდა ახლა კინოთეატრ ამირანის შესასვლელში
ბუნკერი დგას ერთი
და იქ გდია შენი ფოტო შენი ფოტო შენი ფოტო
თეთრხალათიანმა ფოტოგრაფმა რომ გადაგიღო.
და აქ მორჩა ბავშვობა ამ იარით მორჩა
დაიწყება სხვა ქვეყნიდან დიდობა
ჩვენ არ გვიხდება ჩვენ არ გვიხდება ჩვენ არ გვიხდება
ცრემლი.
ხოდა ახლა რადგან მდინარეში იცოცხლებ
ჩვენ კი აუცილებლად გვემხსოვრები
გაზაფხულო.
საფლავის ქვად ამას გიდგამ,
სამარადჟამოდ.
ეს არც ლექსია და არც მოთხრობა
ეს არაფერია
ეს არდამარხული სიცოცხლის, საფლავის ქვაა.
ეპიტაფიით
შენ აუცილებლად დაიბადები, მოგვიანებით.