ერთ საღამოს ...

გოგონასთან პაემნის შემდეგ შინ ვბრუნდებოდი ...
ალბათ მიხვდებით როგორ განწყობაზეც ვიქნებოდი ...

მეტროსთან ერთი მეგობარი შემხვდა გოგოჭური ...

აქვე ახლოს ერთი ქალი ჩონგურზე უკრავს ფულისთვის, მივიდეთ, მოვუსმინოთო ....

(გოგოჭური და თანაც მთვრალი ...)


მივედით ...

როგორც ხდება ხოლმე რა ...

მერე გოგოჭური უკრავდა ...

რამდენიმე წამის წინ ყველას სადღაც ეჩქარებოდა ...

როცა გაისმა ხევსურული მუსიკა და ტირილნარევი ხევსურული სატრფიალო კი ...

უცბად თავი მიტინგზე მეგონა ...

ქალს რამდენიმე წამში მთელი კვირის საკმაო ფული მოუგროვეთ ...

მერე კი უცბად დაუშვა ...

ძალიან მაგრად ატირდა ბუნებაც ....

მე სახლში წავედი ...

არ ვიცი გინახავთ თუ არა ...

გლდანში რომ წვიმს, ქუჩაზე მდინარე მოდის ხოლმე ...

მივამდგვლევდი მდინარეს და ერთიანად გასაწური ძლივს ვიკავებდი არანორმალური ხარხარის დაუოკებელ სურვილს ...

პირველად მაშინ ვიხილე, თუ რატომ შევინახეთ ამდენი მტრით გარშემორტყმულებმა ქართველობა ...

მახსენდებოდა ბევრი ცრემლიანი თვალი, მეტროს წინ რომ შემომყურებდა ...

თურმე მთავარი წინ მელოდა ...


ერთ ერთ გადმოფარებული ადგილილიდან , სადაც ბევრი ხალხი იდგა და გადაღებას ელოდა მომესმა :
"წვიმს გარეთ ჯიგარო ?"

არადა ერთიანად ლაფი ვიყავი, სულ ჩამპალი და ძალიან მაგრად წვიმდა ....

მე პასუხი თითქოს მზად მქონდა :
"გამოდი და ნახე! "

და ...

გამოვიდა !!!

მერე უკვე კარგად აღარ მახსოვს რა ხდებოდა, მახსოვს, რომ ვიღაცები იცინოდნენ, მაგრამ მე მარტოს აღარ მიხაროდა ქართველობა ...

ბევრნი ვიყავით და მივდიოდით ...