ირმის ნახტომზე დიდი და ირმის ნახტომზე პატარა,
სიყვარულია ჩემი,
რა გზებით აღარ ვატარე, რა გზებით აღარ მატარა,
კვლავ მეგზურებად ვრჩებით.

თოვლის ფიფქივით წყნარი და თოვლის ფიფქივით ჩხრიალა,
თოვლის ფიფქია თავად.
ღმერთის თვალები ირეკლავს. მიწიერია კი არა,
მიწამდე არც კი დავა.

ხან მზის რაინდად მაქცია, ხანაც სულ ტარზანს მადარა -
მკერდში მუშტების ცემით,
ირმის ნახტომზე დიდი და ირმის ნახტომზე პატარა,
სიყვარულია ჩემი.