აყრილ ქვაფენილს მივუყვები, ჩუმი და მარტო.
დაუბნევია ღამეს მთვარე თეთრი ბროშივით.
დაგეძებ თითქმის ალალ-ბედზე, უმისამართოდ,
ამ ბანალური დასაწყისით ნერვებ-მოშლილი.

აქ მე ნერვები - ვარსკვლავები იქ ცას აწყდება.
უფრო სივრცეში თანაც იმას, - ვიდრე მე დროში.
არ შეიძლება, ბანალურად ასე, დაწყება!!!
რა მისამართი?! რის დაგეძებ?! რა ღამე ბროშით?!

ბოლოს იმ აყრილ ქვაფენილსაც დამაგებინებ,
რადგან ვერ გასცდი მობრუნებებს სტროფში ფინალურ.
როდის? - მითხარი, ამიხსენი, გამაგებინე!
- დამაწერინებ, მუზავ, რამე ორიგინალურს?!