წვიმს...
მოწკაპუნებს ასფალტზე მშვიდად
და შლის გუბეებს მსუბუქ წრეებად...
წვეთი, ულევი, ჩამოდის ციდან,
აღარ მთავრდება და გადაება
ეს ამინდები...
ემსხვრევა სევდა ქვაფენილს თავზე,
ღარებში წყალი...-
მე ავტირდები და ეს იქნება, შენი კი არა,
ამ გუბეების ციმციმის ბრალი.
წვიმს...
-გარეთ ის და შიგნით მე ვტირი,
ჩემია წვიმა, გავითავისე.
გამოდარებას არ უჩანს პირი,
განწყობაც ზუსტად
შესაბამისი.