მახსოვს  როცა მივდიოდი მითხარი  რომ არსებობს გრძნობების სასაფლაო
სადაც იმარხება ყველა ის სიტყვები და დაპირებები რაც კი ოდესმე ერთმანეთისთვის გვითქვამს
მე გიპასუხე რომ ნაკლებად მჯერა სიკვდილის შემდეგ ცხოვრების
ხოლო გლოვა და სასაფლაო სუსტი ადამიანების მიერ მოგონილი მიზეზია
რომ გამუდმებით მისტიროდნენ წარსულს და არ გაიხედონ მომავლისკენ, ან თუნდაც იცხოვრონ დღევანდელი დღით
შენ უბრალოდ გაიღიმე და დაიწყე ნაცნობი მესაფლავე სასმელის ძებნა რომელიც გრძნობების დამარხვაში უნდა დაგხმარებოდა
და აი ახლა, როცა მეც მიმატოვეს, როცა მეც მომიხურეს ცხვირწინ კარი,
ვერაფრით გავბედე ჩემი გრძნობების დასამარება , რადგან  მათ არასოდეს ეყოლებოდათ პატრონი
რადგან გამიგია რომ გრძნობები რომლებსაც სახელი არ აქვთ ვერასოდეს იკვლევენ გზას სასუფევლისკენ და ვერ იმკვიდრებენ სამარადისო სიმშვიდეს.
ამიტომაც მოვუყარე თავი ყველა იმ ცრემლს, ტკივილს, ბედნიერებას, ვნებას თუ სიხარულს რაც კი ოდესმე განმიცდია,
კრემაცია გავუკეთე და მისი ფერფლი ონკანის წყალს გავატანე როგორც ცუდი სიზმარი
და აი ახლა ვდგავარ შენ წინაშე სრულიად დაცლილი და თავისუფალი და გეუბნები
რომ ვერაფრით მოვახერხე ვყოფილიყავი უსუსური და მომერგო მგლოვიარე ქვრივის როლი რომლის ხილვასაც შენ ასე  ელოდებოდი