მეც მყავს ჩემი ნინო. ჯგუფელები ვიყავით. მერე შვილი მოვანათვლინე და სამუდამოდ გადავებით ერთმანეთს.
ბოლო შეხვედრა დედათა მონასტერში შედგა.
ეს იყო გაზაფხულზე, შვიდი წლის წინ...
დიდი ჩანთით მოვიდა შეხვედრაზე.
- ეს ტანსაცმელებია, ვეღარ ვხმარობ, სახლში მაინც ჩაიცმევ...
ვეხუტები, იცის რომ ის პერიოდი ძალიან მიჭირს. უკიდურესადაც კი.
- ეს სამკაულებია, ჩემი ფუფალა ხომ ხარ ?! - ალერსიანად მეკითხება.
-კი, მაგრამ შენ არ გინდა ?
- მე აღარ დამჭირდება, დინა !
ვერაფერს მივუხვდი.
ვისხედით მონასტრის ეზოში და ორივე ცალ-ცალკე ვფიქრობდით. მე ახალი სამოსი, სამკაულები... და ის თანხა მიხაროდა, ნინომ რომ გადმომცა, ილიკოს შენ თვითონ უყიდე, რაც უნდაო...
მას სხვა საფიქრალი ჰქონია, სულ სხვა...
მერე ყუთი მომაწოდა , ეს ელადა დეიდას მიუტანე ჩემგან (დედაჩემზე მეუბნება) , ჩავეხუტებოდი კია, მაგრამ ახლა ვჩქარობ, შენ ჩამიკოცნე...
ისევ ვერაფერს მივხვდი !
დავუყევით დაღმართს და სვეტიცხოვლისაკენ დავეშვით.
უცებ მომიბრუნდა :
- შენ ჩემი დის ნომერი ჩაიწერე, ამ დღეებში დასჭირდები ქეთის.
ისევ ვერაფერი გავიგე !
ისევ საჩუქრებში ვტრიალებ.
დავემშვიდობე.
- ტაქსით წადი, არ იძუნწო - მომაძახა და მარშუტკაში შეხტა.
დილით გზავნილი დამხვდა. მწერდა, რომ მონასტერში წავიდა, გადადგმული ნაბიჯი გასაჩივრებას არ ექვემდებარება და მთხოვდა, ქეთისთვის დამერეკა.
ქეთი ტიროდა და იმ დღეს საუბარი ვერ შედგა.
მე , მე კი...
კარადიდან იატაკზე ვყრიდი ნინოს ნაჩუქარ ტანსაცმელს, სამკაულს და საკუთარი, მიუხვედრელი თავი მძულდა !!!
მას მერე არ მინახავს. ერთი პერიოდი წერილებს ვუგზავნიდი. ვიდრე იკოთის მონასტერი ოკუპირებულ ტერიტორიაზე მოექცეოდა.