დანამდვილებით შემიძლია, ახლა, ასე ვთქვა,
მარტოობასაც გაგიყოფდი, რომ მარტო იყო.
თბილისი -
ზეცა -
თვითმფრინავი -
პუერტო რიკო.
ჩვენთან -
მირკანი,
მზის შემოსვლა,
ატმის დაფეთქვა.
როგორ არ მეთქვა,
მეტმასნება ეიფორია
და მიერთდები
მონატრების მთელი დინებით.
ახლა ასე ვთქვათ,
განშორების გამოცდილებით,
რომ დამთავრდება უშენობა დღეში ორიოდ
და დაიწყება შენთან ყოფნის ანესთეზია.