უმ ხორცს, დაცვარულს,
სისხლარეულს და კანშემოცლილს,
ტყავის ქვეშ,
ნალით ვჩეჩქვავდი სისხამს,
მერე ვჩილავდი,

ძირგახვრეტილი სათლით
წყალი შემქონდა სახლში,
ფსკერი კი არა, მიწა რომ ჩანდა,

თუ რამ ვიცოდი, ან თუ რამის საერთოდ მწამდა,
მასაც ბოლოჟამს,
ჟანგი მოედო,

რომ შემხვდა გზაზე, სავსე ნადავლით,
უკვე მენახა,
სიკვდილის ბოლო გაღიმება,

თვალები ჰქონდა მინავლული,
ამოღებული კოვზით ბუდიდან,
მშვენივრად მახსოვს,

მდინარე უცებ ამოეშრო
თავახდილ მთიდან,
ცეცხლოვან ენის მდორე დინებას,

მერე ღრუბლებმა დაღვარეს თავი,
და ფრინველების მკვდარი გუნდები,
წვიმდა დღე და ღამ,

ბადესაც უკვე ცაში ვისროდი,

ყველა დავკარგე,
ვისზეც გული ამომდიოდა,
ზოგი, ამ ცეცხლის ენამ გალოკა,
ზოგი, გამსკდარმა მიწამ ჩაყლაპა,
ზოგი, წვიმებმა უხმოდ წალეკეს,

მხოლოდ მე დავრჩი,
ცალი თვალი, ცამ რომ ჩამიკრა,
და მოღეღილი გულმკერდით შევხდი,
ახალ სიცოცხლეს.