წლები ვერაფერს აკლებენ მზერას
და ძველებურად ისევე გატყობ,
რომ შენს თვალებში ჩამდგარი სევდა,
ნამდვილია და უმისამართო.


ქუჩებს ისევე ადუმებს ღამე.
ჩვენ ერთმანეთი სადღეღამისოდ
შემოვიკედლეთ. და აი ასე,
მოთმინებისგან ნელა აივსო -
შენი თვალები,
ტუჩები,
მხრები,
შენი ყოველი ჩვევის დეტალი.
რომ ჩვენს გარშემო არიან სხვებიც,
უბედურებაც სწორედ ეს არის.


კედლების მიღმა არის სიბნელე.
აქეთ კი, ჩვენსკენ, არის ცხოვრება.
ჩვენი ბავშვობის,
ჩვენი სიბერის,
და ერთად ყოფნის გამოგონება.


წაიღე ახლა ყველა დღე იგი.
ვიტოვებ ღამეს,
სასმელს
და ხველას
და
ე.ი.
ხო
ე.ი.
წლები ვერაფერს აკლებენ მზერას.