და მე ისევ მინდა შენს თვალებში სიკვდილი, მიყვარს ვალსი გათენებამდე დემონთან და ეს წყეული კედლები უაზროდ ცდილობენ ჩემს შეჩერებას... სიყვარული, მე ის აღარ მჭირდება, მან უკვე იბილწსიტყვავა ჩემს ცხოვრებაში. მე ისევ დავბრუნდი ჩემს დემონთან ერთად, მე ისევ მიყვარს არაადამიანობა და სიმშვიდე წამიერი, წყვდიადში... მიყვარს ნიკოტინით გაჟღენთილს სიგარის კვამლში ძილი და მახინჯი ქალი ჩემს სხეულზე...
ისევ ვიგრძენი მელოდია ჩემს სულში, ვიგრძენი ოთხი დარტყმა და ეს წყეული სინათლე ისევ აბრმავებს ჩემს მომავალს... მე ისევ მივაგენი ჩემს ქვას ჯოჯოხეთში და ახლა მე განვისვენებ მასზე, შემდეგ კი ჩუმი აფეთქება, ბოლო ნოტები მიზიდავს მასში, მე ისევ მინდა მივეცე წარსულის სისხლიან ვნებებს, მე არ მინდა სილამაზე ის მე არ მიმსახურებს...
    მე ისევ გაუგებარი გავხდი თქვენთვის... თქვენ აღარ გესმით ჩემი, მე გონს მოვეგე და ისევ გავგიჟდი, დიახ! გავგიჟდი!
    არ მრცხვენია, მე ვხედავ ზეცაში პასუხებს, იწვის ყველა პასუხი უკანასკნელად, ყველა ემოცია კვდება და გონებაც მიეცა დაუსრულებელ განსვენებას, მხოლოდ სიგიჟე და სუფთა ფურცელი დამრჩა... მე ვერაფერი გავიგე მისი ზევით და თქვენი აქ! მე მხოლოდ დავიწყებას ვეძებდი, მე მხოლოდ ერთ ნაბიჯს ველოდი თქვენგან, მაგრამ თქვენ ხართ უმაქნისნი... თითებშიც კი ჩანს ჩარჩოები რომელშიც ცხოვრობთ... მე ვგრძნობ ნეტარებას და მეღიმება შეშლილის ღიმილით მხოლოდ იმიტომ, რომ თქვენ არ გესმით ჩემი... მე უკვე ვეღარ მივაგნებ საკუთარ თავს თქვენს შორის და ვუხრი თავს სამყაროს მარადიულ სიშიშვლეს ჩემს გახრწნილ სხეულში...