:)

დავით, ჩემი წყენინება უფრო ძნელია ვიდრე შენი. : ))
რას ამბობთ, ქალბატონებო, ვერ გავიგე, რომ პირობითია ყველაფერი და არ კითხულობთ რაც დავწერეო,  - შენი აზრი ხომ იყო?
მე კი გეტყვი, რომ ჩვენი არსებობაც პირობითობაა.

ჩარჩო- პირველმა ახსენა ავტორმა მე არ მიხსენებია. აბა გადახედე.  მეც გაგიგე ჩარჩოს ამბავში და შენც გესმის ჩემი.
ტექნიკურად კარგად შესრულებულმა ნაწარმოებმა შეიძლება არც ემოცია დაგიტოვოს და არც საფიქრალი მოგცეს მაგრამ შეფასდება როგორც ტექნიკურად კარგად შესრულებული. :)  შეფასების კრიტერიუმს გააჩნია.  ვასიკო კეჟერაძეს თავისი საზომი აქვს, დაბურძგლავს ხოლმე მაჯიდან იდაყვამდე.
მე ემოციაც მჭირდება, მიწისძვრაც, ტექნიკურობაც, საფიქრალიც და დაბურძგვლაც, რომ მართლა მომეწონოს  ლექსიც და პროზაული ნაწარმოებიც.
არ მჯერა თითიდან გამოწოვილი ტკივილების და სიბრძნეების გაშლა პროზაულ ლექსებში, რადგან ზუსტად ვიცი რომ თავად ავტორს არ ჯერა, რასაც წერს.

ჰო, ლექსი მომეწონა, ოღონდ კონკრეტულ ხედვებზე გამოვთვი აზრი, ისევე როგორც შენ, მეც მაქვს ამისი უფლება. :)

ნეფერტარ, ჩემო ძვირფასო, ნუ იფიქრებ, რომ "თავზე ვახვევ". საიტი იძლევა საშუალებას, აზრი დავაფიქსირო. დიახ, მიმაჩნია, პროზა უნდა ტოვებდეს ფიქრის საშუალებას, ხოლო ლექსები - ემოციას. მათი სინთეზი კი საოცრებაა.

რა ვქნა ახლა, შენ თუ ჩემს მოსაზრებას "ჩარჩოს" უწოდებ? გაგიგებ, უბრალოდ და ეგ იქნება :) 

8 აპრილს ვყავდი მამას წაყვანილი, 3-ის ვიყავი მაშინ. შეიძლება, რომ მენახა ნაწარმოებს ასეთი ეფექტი არ მოეხდინა.

იცვლება რაღაცები და კომენტარებიც აუცილებელია :) ნუ დარდობ, ვასწრებ კითხვასაც.

მე მგონი, შენ უფრო გეწყინა, ეს ლექსი რომ არ მომეწონა, ვიდრე თამარს :))

ბარემ ვიტყვი აქვე, მიუხედავად იმისა რომ დოჩანაშვილს პირადად ვიცნობ, ცოტა სკეპტიკურად ვუყურებ ცოცხალ კლასიკოსებს.
არ გაგიკვირდება თუ ვიტყვი, რომ ისიც სკეპტიკურად უყურებს. :))

დოჩანაშვილის "ორნი აქა, იქა"  -მ  მე არ შემძრა დავით, სიმართლე გითხრა "დეიდა" წმინდა ნინოც არ მომეწონა მაინც და მაინც.
ოღონდ, შემძრა იმან რაც ხდებოდა 1989-ში და ჩემი თვალით ვხედავდი.  შენც რომ გენახა იქ რა ხდებოდა, არც შენ შეგძრავდა ეგ მოთხრობა.  იმ სინამდვილესთან შედარებით, ვერაფერი ვერ შეგძრავს ფურცელზე დაწერილი.

"დონ კიხოტზე" უკეთესი სერვანტესის "სამოძღვრებო ნოველებია" -ეგ ტოვებს საფიქრალს თუ ტოვებს.  თუ პროზა საფიქრალსაც გიტოვებს და კიდეც შეგძრავს - ეს არის "შენეული ჩარჩოს" მსხვრევა.  პოეზიასაც იგივე შეუძლია, შეგძრას და საფიქრალიც დაგიტოვოს,  შეიძლება ემოცია არ მოიტანოს ლექსმა მაგრამ მართლა დაგაფიქროს. მუსიკას მაგალითად, სულ არ ჭირდება სიტყვები, მაგრამ შეძვრაც შეუძლია და საფიქრალის დატოვებაც. ამიტომ  მგონია, ეს კამათი არის უსაგნო. რადგან 2=2 ზოგადად ამ ნაწილში, მაგრამ თუ ვინმე  საკუთარი ჩარჩოდან იყურება გავუგებ, თუ მე არ მომახვევს თავს მის აზრს. - ეს კონკრეტულად ამ ლექსს არ ეხება.

კომენტარების წერის ვალდებულება არ გაქვს ახალ ამპლუაში, შეფასების ვალებულება გაქვს და სხვებს ყურადღება უნდა მიაქცევინო მართლა კარგზე და ღირებულ ნაწარმოებზე, რაც შენ აქ კომენტარების წერაზე დრო დახარჯე ამის გარდა  მინიმუმ 7 ნაწარმოებს მაინც წაიკითხავდი.  :) 

ჩემი გაბრაზება ადვილი საქმე ნუ გგონია :))

ჰო, "არ გეტყობაო" კარგად მიხთარი :))) ვგულისხმობ, ავტორის მსოფლმხედველობის გააზრებას და ანალიზს. მერე სადღაც ვნახე, აღარ მახსოვს სად, ასეთი ჭკვიანური ფრაზა - "რატომ აიძულებთ ბავშვებს, გააკეთონ ანალიზი ნაწარმოებებისა, რომელთა ავტორებმაც თავი მოიკლეს" ჰოდა, იმიტომაც მიყვარს გამორჩეულად, გალას შემოქმედებაში, "თოვლი" :)

რაც შეეხება ამ ტექსტს, მოდი საბოლოოდ ვიტყვი, დეტალურად თან და გაჩვენებ, რომ შენი ფემინისტობა არაფერ შუაშია და ისიც დაიმახსოვრე, კონკრეტულად ეს ნაწერი არ მომეწონა, თორემ დღემდე ვერ მომინელებია 3 თვის წინ, თავფურცელზე რომ ვერ გავიყანე შენი ლექსი - "დედამიწის დღე" :))

"ძილის წინ მიყვები
ამბავს დედოფალზე,
რომელმაც ომის გარეშე
დაიპყრო სამყარო,
მთელი შენი სამყარო."    ეს ნაწილი მე-5 კომენტარშიც გამოვყავი, ძალიან მაგარი პოეზიაა! თუმცა, ამის შემდეგ -

"მე კი გიყვები ვიკინგზე,
რომელმაც მარტო ააშენა
გრძელი ხის გემი
მაღალი ცხვირით და კიჩოთი,
გადაცურა ზღვები,
დალაშქრა უცხო მიწები და
იმ დღესვე ნადავლით დაბრუნდა
თავის დედოფალთან.

დილაობით, ახალგაღვიძებულს
საწოლში მესმის (და ვგრძნობ),
როგორ მიმზადებ ჩაის
ჟასმინის არომატით."      დიდი მონაკვეთია, რომელსაც ისევ პროზისკენ მივყავარ, მერე გვხვდება მეორე პოეტური სახე, რომელიც ასევე აღვნიშნე მე-5 კომენტარში.

"სკანდინავიურ უმწვანეს ბალახზე
ვთესავთ და ვიმკით სიყვარულს -
პურს ჩვენი არსობისა."        აი ამის შემდეგ კი რაც მოდის, ჩემთვის პროზაა, რა გავაკეთო?! :)
მით უმეტეს, რომ ფინალია.  დაიკარგა ემოციაც, დამრჩა "რაცუდკორპუსებშივცხოვრობთ" შეგრძნება :)) და ფიქრი იმაზე, როგორ შეიძლება ამ კორპუსების დემონტაჟი; სეულში 1 "ხრუშოვკა" დატოვეს სამუზეუმო ექსპონატად და ა.შ. :))

ანუ ფინალი უნდა ყოფილიყო ის აბრა, რომელიც გზაგასაყარზე მაჩვენებდა საითაა პოეზია და საით პროზა. საითაც გადავუხვიე კი იცი შენ :)

ამდენის წერა კი არ მეხალისება, უბრალოდ, თუ ვინმე დაფიქრდა, უკვე კარგია :) თან მაქვს გარკვეული ვალდებულება, კომენტარები ვწერო.

აქ მართლა მოვრჩი :*

აი ხომ ხედავ დავით, მაინც გათქმევინე. :)) (ქალის სახელს გათქმევინებ? - ვერა. - ეს გამახსენდა. ჰო რა შუაში იყო. გაციებული ვარ და ცოტა დაბინდული მაქვს აზროვნება). ;პ

"ლექსების ანალიზს ვერ ვიტანდი ბავშვობიდან" - კაი ახლა, არ გეტყობა შენ ეგ. :)

კარგია დავით, ამ ლექსმა თუ დაგაფიქრა, მაგრამ მე მაინც იცი რა მგონია? იმდენად ფემინისტის იმიჯი მაქვს შენს თვალში, რომ ეს ლექსიც წინასწარგანწყობით მხოლოდ მაგ პრიზმიდან და იმიჯიდან გამომდინარე აღიქვი, რამაც ლექსიდან მიღებული ემოცია დაჩრდილა. :)

მადლობა დავით, მართლა. და ნუ ბრაზდები რა. :)) <3

მაინც უნდა მათქმევინონ :))

პროზა, რომელიც არ გაფიქრებს, არ ვარგა! მაგრამ, არის ძალიან იშვიათი გამონაკლისები მაგ: დოჩანაშვილის "ორნი აქა, იქა" სიტყვა "შემძრა" ზედგამოჭრილია ამ ნაწარმოებზე. ვგულისხმობ იმას, რომ ფიქრზე უფრო მეტად, ემოციაა. შიშველი ემოცია, რომელიც განგრევს. ამ ნაწერის მთავარი ღირებულებაც სწორედ ესაა და არა ანალიზის საგანი - გატარებული იდეა.

ახლა ავიღოთ იგივე დოჩანაშვილის "სამოსელი პირველი" კი ბატონო, შემძრა კანუდოსელების სიკვდილმა, განსაკუთრებით ზე მორეირას... მაგრამ რომ ვთქვათ, ეს რომანი საფიქრალს არ გვიტოვებსო, გიჟები უნდა ვიყოთ.

პროზის არსი (ჩარჩო არაფერ შუაშია) არის საფიქრალის დატოვება! ანალიზი, განსჯა, და ა.შ. თუ სიუჟეტი ისე ვითარდება, რომ შეგძრა, ძალიან კარგია, მაგრამ ხომ არსებობეს ისეთი გენიალური რომანები, რომელზედაც სიტყვა "შემძრა" ცოტა არ იყსო გადამეტებულია?! მაგ: დონ კიხოტი.

რაც შეეხება პოეზიას. რომელი ლექსი იცით, სახალხოდ აღიარებული, რომელიც ტოვებს საფიქრალს და არ ტოვებს შეგრძნებას?!
ლექსების ანალიზს ვერ ვიტანდი ბავშვობიდან და სულ მახსენდება "მესაფლავე" გალაკტიონის, ნუთუ ამ ნაწერის მთავარი ღირებულება ფიქრია და არა ემოცია?!

რას ამბობთ, ქალბატონებო, ვერ გავიგე, რომ პირობითია ყველაფერი? რომ თურმე ჩარჩოა პროზაში ფიქრი და პოეზიაში ემოცია?!

კარგით რა! ან არ კითხულობთ რას ვწერ ან იმას კითხულობთ რაც თქვენ გინდათ :)) 

პრინციპში, ჩარჩოები იმისთვის არსებობს, რომ უნდა დაიმსხვრეს.
მოვა დრო, ყველა ჩარჩო დაიმსხვრევა, კაცობრიობას სხვა გზა უბრალოდ არ აქვს. (აუ რა ვიფილოსოფოსე). :))

<3

"ვერც მე ვხვდები რატომ არ შეიძლება რომ მაგალითად პოეზიამ დაგაფიქროს და პროზამ შეგძრას? ძალიან ბევრ პროზას შევუძრივარ და ბევრ პოეზიას დავუფიქრებივარ. " - :))

ცხადია, გეთანხმები თამარ ამაშუკელო. რა ჩარჩოები? ყველა ჩარჩო, რამკა, მათ მომგონიც და დამცველიც მხოლოდ პირობითობაა. 
შემოქმედი  ჩარჩოებს ამსხვრევს.  ასეთები კი ლიტერატურასა და პოეზიაში რჩებიან. 

ვინმეს აქ ჩარჩო უნდა?

Тогда "держи рамку, это так професинально звучит?! " /Станислав Бондаренко/ - ფრაზა თქმული მოცეკვავე ვარსკვლავების ინტრვიუზე... =))

პალატა, მარიზლე არ უნდა გეცრუა. :)))

ვთქვა? არ ვიტყვი, საკმარისზე მეტი იყო რაც ვთქვი :)

ნინა გორდაძე, კი, ადრეც მედო ეს ტექსტი სხვა ნიკით, ძველია.
ისევ პალატამერვეს ვეთანხმები და ვერც მე ვხვდები რატომ არ შეიძლება რომ მაგალითად პოეზიამ დაგაფიქროს და პროზამ შეგძრას? ძალიან ბევრ პროზას შევუძრივარ და ბევრ პოეზიას დავუფიქრებივარ.

ოჰ, ეს ჩარჩოები. :)

ამდენი მადლობების მოხდა ალბათ მოსაწყენია, ამიტომ გეტყვით რომ ყველანი მიყვარხართ, ოღონდ მართლა. <3

დაე ვიცოდე:)
ოღონდ ვერ ვხვდები, რატომ არ შეიძლება პირიქით?!

"ამ საქმიდან არაფერო გამოვა, სულ კარგად ბრძანდებოდეთ":)

ნაცნობი ტექსტია, თუ არ მეშლება.
+++
დავითს დავეთანხმები: "პროზა ჩაგაფიქრებს, პოეზია შეგძრავს". ამაზე მეტის თქმა არცაა საჭირო პოეზიისა და პროზის შესადარებლად. უფრო სწორად რომ ვთქვა საკმარისია.

ავტორმა კი იცის რომ მიყვარს იმდენად, რამდენადაც ეს სივრცე იძლევა საშუალებას, მაგრამ პალატამერვემ არ იცის, დაე იცოდეს! :*

ძვირფასებო, ძალიან, ძალიან დიდ მადლობას მოგახსენებთ რომ ამდენს მსჯელობთ, მართლა დიდ სტიმულს მაძლევთ.
გადავიკითხე კომენტარები, ხვალ კიდევ დავუბრუნდები, თუმცა ერთი ვიცი რომ განსაკუთრებით პალატამერვეს დავეთანხმე იმასთან დაკავშირებით, რომ აქ მითოსი არ არის იმისთვის რომ "აი ხედავთ როგორ ვიცი ეს მითოსი და როგორ მომწონს", არამედ ის არის პირველ რიგში განწყობის შექმნის, და ორი ადამიანის ურთიერთობის გადმოცემის საშუალება, ერთგვარი მეტაფორა.
კიდევ ვიტყოდი რამეს, მაგრამ დაღლილობის გამო ეს კომენტარიც დიდ ძალისხმევად დამიჯდა, ამიტომ დანარჩენი სხვა დროს.
გმადლობთ რომ მკითხულობთ!

უშნო კორპუსის რომელიღაც სართულზე. >> უშნო კორპუსის მესამე  სართულზე. :))  ასე ძალიან კარგი იქნება.

ჩაიზე ერთი აქედან გაქცეული ავტორი გამახსენდა.  სულ ჩაის სვამდა ლიმნით ჭიქის ფსკერზე და წერდა არც თუ ცუდად... მოკლედ ყველა ლექსში ჩაი და ლიმონი იყო პერსონაჟები, მაგრამ აუცილებლად ნაგანიც გამოჩნდებოდა ხოლმე.

"პროზაში ასეთი რამე ნაკლებად." -ასე დაწერა პალატამერვემ, ვიფიქრე, ვიფიქრე და ვერ დავეთანხმე, პროზა გაცილებით სრულყოფილია და უამრავი ვარიაციის საშუალებაა, თუმცა ეგ პალატის კაცი ისეთი ნიჭიერია რომ  თავის გადმოსახედიდან, რომ მაინც მესმის მისი. ყველა კომენტარი ყურადსაღებია თავისებურად და ავტორმა ბევრჯერ უნდა წაიკითოს თითოეული მათგანი, ძალიან გამოადგება მომავალში. 

ახლა დავასრულოთ მოკლე რეზიუმეთი:

მაშ ასე:
1.პალატამერვემ საერთოდ რომ ხმა ამოიღო და ამხელა კომენტარი დაწერა, ეს ჩემთვის მიწისძვრას უტოლდება 11  ბალიანს.
              დუმილი და სიჩუმე მიყვარსო მიმტკიცებდა და აჰა, მომატყუა თურმე... :)  კიდევ კარგი რომ არ ვენდე.
  2. ასეთი ვრცელი და კარგი კომენტარები არ დაიდებოდა, ეს ნაწარმოები კარგი რომ არ ყოფილიყო.
  3. ავტორო, ხრუშოვკები ჭერი სიმაღლე არის 2.60 მ; რვასართულიანების 2.70 მ. ოთახების განლაგება ერთნაირია, ფართობის ერთნაირია. მხოლოდ ის 10 სანტიმეტრია რომ 8 სართულიანები "ხრუშოვკად" კი არა, არამედ "ქალაქურ" ბინებად მოიხსენიებიან. 
საქმე ისაა რომ თქვენი პერსონაჟები ქოხშიც კარგად არიან და ჭერის სიმაღლე და სართულები არ აწუხებთ.
მე დღესაც არ მაწუხებს. 

კიდევ მინდოდა რაღაცის დაწერა, მაგრამ გადავიფიქრე. ამ ეტაპზე ესეც საკმარისია.
წარმატებები შემოქმედებით სარბიელზე. :)

ჩემგანაც მოკითხვა დავით:)

აქ ცოტა რთულად გვაქვს საქმე. ვეცდები ვთქვა მოკლედ და გასაგებად ( თუ მივედ-მოვედე აუცილებელი არ არის მოლომდე ჩაყვე, მაგრამ გაითვალისწინე, ბოლოშია მარილი)
იმისთვის, რომ დაიტზე, სტუმრის სტატუსით, შემოპარულ უმუშევარ ფილოლოგს, თავი კომპერენტური მოვაჩვენო, დავიწყებ ჯადოსნური სიტყვებით "მაშ ასე".
ჰოდა მაშ ასე:)
რთულად იმიტომ გვაქვს საქმე, რომ ზღვარის არსებობა  და ინდივიდუალური აღქმა ასე შორს არ უნდა გავმიჯნოთ ერთმანეთისგან.
ყველანაირი ზღვარი და განსხვავება (არამხოლოდ ხელოვნებაში) იქმნება ინდივიდუალური აღქმის მეშვეობით და ვინაიფან ადამიანების უმრავლესობა, მერნაკლებად ერთნაირად აღიქვამენ დაგმებს და მოვლენებს ( მეტნაკლებად-ხაზგასმით) და ასე იქმნება კონკრეტული კრიტერიუმები. მე აქ არ ვგულისხმობ პერიშევის და მისთნაირების ნაბოდვარს რაღაც ლიტერატურის შეფასების კრიტერიუმებზე და ასეთები, არმედ იმ კრიტერიუმებს რითაც ვასკვნით, რომ წყალი სველია, შაქარი ტკბილი და ასე შემდეგ. რა თქმა უნდა, ეს, ჩვენი (ყველასი) აღქმა  არ არის აფსოლუტურად იდენტური (ვაიმე რა ტერმინებს ვაძრობ ღმერთმანი) ვიშველიებთ ისეთ "პანაწიებს", როგორიცაა სუბიექტურობა, პერსონალიზმი, პრედვზიატოსწ  ი ტამუ პოდობნოიე:) ნუ დავარქვათ ამას 10% ნა ვაშე უსმატრენიე:)
ამიტომ, შენი კომენტარის პირველში დაგეთანხმე მხოლოდ ნაწილობრივ და კითხვა განვაგრძე.
ამბობ რომ ( მაკარ დევუშკინივით ან ვარვარა ალექსეევნასავით გამომივიდა ახლა) ტექსტიდ ავტორი გადადის მითოსში რაც რაღაცნაირად ზღაპრის ელფერს სძენს და არაღაცას  უკარგავს.

ძილის წინ მიყვებიამბავს დედოფალზე,რომელმაც ომის გარეშედაიპყრო სამყარო,მთელი შენი სამყარო.მე კი გიყვები ვიკინგზე,რომელმაც მარტო ააშენა გრძელი ხის გემიმაღალი ცხვირით და კიჩოთი გაცურა გზები
გალაშქრა უცხო მიწები და ნადავლით დაბრუნდა თავის დედოფალთან.

ეს მომენტი... პოეზია, რომელიც, როგორც თავად ამბობ უნდა შეიგრძნო (შეიხლება ამ ბოლოდროს მერისმერად მგრძნობიარე გავხდი, ამ სამხრეთ სმერიკული სერიალების გადამკიდე ნო სუწ ნე ვ ეტომ).
აქ დედოფალზე, ვიკინგზე და მითოსზე მრტად, ამ ორი ადამინის, (ანუ ვინც ჩაის ადუღებდ და ვისაც უდუღებენ იმთ ვგულისხმობ) ურთიერთობა კი არადა, იქაური სიმყუდროვეა გადმოცემული. ჩაი, პლედები ( პლედები მე ჩავამატე და ყოჩაღ მე), ძილისწინ ისტორიები. მეორე მომენტი რომ შესაძლოა ასე ერთმანეთზე ყვებიან და აუცილებელი არ არის იყო აბჯარშესხმული, წვერებიანი ახმსხი რაც დედოფლებს ახასიათებთ:) მთავარი ისაა რომ უამრავი ვარიანტი არსებობს და სწოტედ ეს ვარიაციების შესაძლებლობას მოაქვს შეგრძნება, მიცურავ. პროზაში ასეთი რამე ნაკლებად.
აქვე ვიტყვი რომ ჩემს მიერ შედგენილ, გემების მშენებელთა ტოპ ხუთეულში ნოემ დათმო პოზიციები:) ნუ პირველი მე ვარ, ქაღალდისგან ვაკეთებ ორდღიანი გარანტიით:) დავუბრუნდეთ ნაწერს

"ჩვენ შევქმენით ჩვენი ვალჰალა,
ანუ სამოთხე"

აი აქ კი უკვე კონკრეტიკაა. რაღაცნაირი განმარტება რაც უფრო პროზისკენაა და პირველ კომენტარში ვთქვი მაგრამ მე არავინ მისმენს დუნიაზე.

კიდევ ბევრი რაღაცის თქმა მინდოდა მაგრამ ვერ ვაყალიბებ. ორგანიზმში ალკოჰოლის ნაკლებობა მაქვ გაშანდალებული:)

მოკლედ დავით იმ 10პროცენტით ხარ მართალი:)

ბოლოში მარილზე ტყუილი ვთქვი.

პ.ს

კომენტარში დაშვებულ შეცდომებზე პასუხს არ ვაგებ:)

პალატას მოკითხვა! :)
სანამ რამეს ვიტყვი, განვმარტავ - „ჩემი აზრით“, „ვფიქრობ“ და ა.შ. შეიძლება არ დავწერო ყოველი წინადადების დასაწყისში, რადგან აქვე ვაცხადებ,  რასაც დავწერ იქნება ჩემი სუბიექტური აზრი და არავითარ შემთხვევაში აქსიაომა.
ახლა საქმე :) ჯერ უნდა შევთანხმდეთ, არსებობს თუ არა რაიმე ზღვარი პროზასა და პოეზიას შორის. თუ ფიქრობ, რომ არ არსებობს და ინდივიდუალური აღქმის საკითხია, მაშინ მსჯელობას აზრი დაეკარგება, მაგრამ თუ არსებობს, მაშინ კითხვა განაგრძე :))

ცვეტაევას ლექს და თამარის ტექსტს,  ერთი შეხედვით, კი აქვთ ერთაირი შინაარსი, სტრუქტურა, მაგრამ არის ფუნდამენტური განსხვავებები.
• ცვეტაევა ახერხებს, შექმნას ძლიერი ემოციური ფონი რამდენიმე სტრიქონით, სადაც ჩვეულებრივი, ყოველდღიური ცხოვრების ასპექტები შერწყმულია ფაქიზ პოეტურ სახეებთან. მოცემულია მშვენიერი კადრები და ამავდროულად, ფინალით გამოხატავს ტრაგიზმს, მთელი თავისი სისავსით.

თამარი იმავე საყოფაცხოვრებო მოვლენების შეზავებას კი იწყებს პოეტურ სახეებთან, მაგრამ გადადის მითოსში,(პოეტური სახეები გაცილებით ცოტაა, რაც წინა კომენტარში გამოვყავი) თან არა განსაკუთრებული მუხტით ან ტროპებით, არამედ, ძირითადად, ჩვეულებრივი სკანდინავიური ლეგენდით. შესაბამისად,  ტექსტს აძლევს ზღაპრის ელფერს, ვიდრე ლექსის.

• ცვეტაევა პირდაპირ არ გამოთქვამს პროტესტს, ის უკანასკენლ სტრიქონში მიანიშნებს აბსოლუტურად ყველაფერს. როგორც ზემოთ აღვნიშნე, ფინალით მოახერხა შეეკრა ტექსტი და გამოეთქვა მთავარი იდეა. ამიტომ, ლექსის დასასრულს, მკითხველს ეუფლება ძლიერი ემოცია, რაც გადამწყვეტია თანამედროვე ხელოვნებაში. თუმცა, ემოცია შეიძლება გამოიწვიოს როგორც პოეზიამ, ასევე პროზამ, მაგრამ პროზის ემოცია მოდის მსჯელობის, განსჯის, ღრმა სიუჟეტური ანალიზის და დასკვნების შემდეგ, ხოლო პოეზიისგან მიღებული ემოცია გამოწვეულია ავტორის განზოგადებული განცდების პოეტურად გადმოცემის შედეგად. ანუ პროზა ჩაგაფიქრებს, პოეზია შეგძრავს.

განვაგრძოთ -

თამარის ფინალი არის პირდაპირი პროტესტი. ლირ.გმირი მოკლებულია იმ ზღაპარს, რომელიც ტექსტის ¾-ს შეიცავს და უკმაყოფილოა გამოღვიძებით. ცვეტაევასგან განსხვავებით, ავტორი გადაწვდა ქვეყანას, რომელიც დაავიწყდა მსოფლიოს (სკანდინავიისგან განსხვავებით) კომუნისტურ ეპოქას, რომელშიც ასეთი „მოუხერხებელი“ კორპუსები შენდებოდა. იმას, რომ ცხადში ლირ.გმირი - კაცი, ისევ საწოლშია, ხოლო ქალი უმზადებს ჩაის... ჩემი აზრით, ფინალური სტროფის ამდაგვარმა გადატვირთვამ კიდევ უფრო მეტად წაიღო ნაწერი პროზისკენ, პლუს, ემოციური ფონი, რომელიც მკითხველს უნდა მიეღო, ჩაიკარგა პროტესტში - თუ რა საშინელ რეალობაში ვცხოვრობთ.  ანუ ემოციის მაგივრად მივიღეთ ფიქრი, არადა უნა მიგვეღო განცდა.

ისე არ მინდა გამოვიდეს, თითქოს, ვადარებ ორ პოეტს. მე თამარის ლექსები მომწონს და ბევრჯერ აღმინიშნავს. უბრალოდ, მიმაჩნია, ეს კონკრეტული ტექსტი უფრო პროზაა, ვიდრე პოეზია. იმედია, არავინ გამინაწყენდებით, ვინც არ მეთანხმებით :))


სიეკეთე ყველას!

:)

ბრეჟნევი დააშენებდა:)

დავით, მაინტერესებს, ეს ტექსტი ვინმეს რომ წაეკითხა შენთვის, აღიქვამდი პროზად?

შეიძლება რაღაც სისულელე ვთქვა მაგრამ ... მოკლედ... ცვეტაევას ია ბი ჟილა ს ვამი ვ მალინკამ გარადკე რომ არის დაახლფოებით ის ამბავია აქაც. ოღონდ აქ კონკრეტული ფინალი აქვს, რაღაცნარად მთლიანობაში რომ კრავს თუ როგორც ითქმის და ბოლოსკენ ეს ნაფიქრი თუ თავისთვის ნააზრევი უეცრად სიუჟეტს იძენს და შეიძლება ამისგამოცაა რომ ასე პოეზიად ვერ აღიქვი. ვივარაუდე მე.

აქვე ავტორს დავეთანხმები. მეც მგონია რომ არ აქვს მნიშვნელობა რა ჟანრშია გამოქვეყნებული. ვსო ეტა მელაჩი:)

ბრეჟნევი დააშენებდა:)

დავით, მაინტერესებს, ეს ტექსტი ვინმეს რომ წაეკითხა შენთვის, აღიქვამდი პროზად?

შეიძლება რაღაც სისულელე ვთქვა მაგრამ ... მოკლედ... ცვეტაევას ია ბი ჟილა ს ვამი ვ მალინკამ გარადკე რომ არის დაახლფოებით ის ამბავია აქაც. ოღონდ აქ კონკრეტული ფინალი აქვს, რაღაცნარად მთლიანობაში რომ კრავს თუ როგორც ითქმის და ბოლოსკენ ეს ნაფიქრი თუ თავისთვის ნააზრევი უეცრად სიუჟეტს იძენს და შეიძლება ამისგამოცაა რომ ასე პოეზიად ვერ აღიქვი. ვივარაუდე მე.

აქვე ავტორს დავეთანხმები. მეც მგონია რომ არ აქვს მნიშვნელობა რა ჟანრშია გამოქვეყნებული. ვსო ეტა მელაჩი:)

სასიამოვნო წასაკითხია, ისედაც კარგი ადამიანი ხარ, საინტერესო ავტორი. 5

მართალი ხარ, არ ღირს ეგ ადგილი ბევრ განხილვად, დიდი მადლობა კდიევ ერთხელ. :)

აბა მე რომ 8-სართულიან ხრუშოვკაში ვცხოვრობდი ბუდაპეშტზე? :)

არა, თამარ, ვერ გამიგე.
ე.წ. ხრუშჩოვკა, ყველამ იცის, რომ არაა ხუთ სართულზე მაღალი და ,,უშნო კორპუსის რომელიღაც სართული" უფრო ცათამბჯენის ან სხვა მაღალსართულიანი შენობის ასოციაციას იწვევს, ხოლო როცა ასე დაბალსართულიანია შენობა, ადვილად ისაზღვრება, რომელი სართულია და ,,რომელიღაც" ჟღერს უადგილოდ.
აი, რომ არ ყოფილიყო დაკონკრეტებული, რომ ეს ხრუშჩოვკაა, ,,ერთ-ერთი საბჭოთა ლიდერის სახელობის უშნო კორპუსი", მაშინ ყველაფერი იდეალურად წესრიგში იქნებოდა.
პრინციპში არც ახლაა რამე მოუწესრიგებელი, ასე რომ დიდ ყურადღებას ნუ მიაქცევ. 

იმ ური.  მართლა უმწვანესი ბალახი აქვთ, რაღაც სხვანაირად მწვანე. :)

არმენ, ჰო, ალბათ სართულის დაკონკრეტება აჯობებდა. :)

ისე ეს ლექსი ადრე დავწერე, ალბათ ახლა რაღაცეებს სხვანაირად დავწერდი, მაგრამ პირდაპირ გადმოვიტანე და დავდე.

დიდი მადლობა მეგობრებო.

კარგი ლექსია.
მადლობა ავტორს, ბოლო დროს ჩემთვისაც ამოჩემებულ სკანდინავიურ ოცნებაში კიდევ ერთხელ რომ გამიტაცა.
ჰო, ვალჰალის სტროფს რამეს მოვუხერხებდი და ხრუშჩოვკის ,,რომელიღაც სართულს".
+4

დავით

ყოვეგვარი გაღიზიანების გარეშე

პოეზიას არ გააჩნია ფორმა, წონა და ზომა. ჰაიკუ, ტანკა, ვერლიბრი, კონვენცია და ძმანი სხვანი ამას ადასტურებს. შეიძლება სულ ორი სიტყვა იყოს პოეზია.

უშუალოდ ამ ლექსს რაც შეეხება

გაზაფხულობით
და ზაფხულობით
ღია ცის ქვეშ
სკანდინავიურ უმწვანეს ბალახზე
ვთესავთ და ვიმკით სიყვარულს -
პურს ჩვენი არსობისა.

ეს სტროფი მგონი სრულიად ზედმეტია. ჩემის ჰაზრით ცხადია. დანარჩენი მშვენიერი

მოკლედ, ჩემი შენ გითხარიო თუ როგორ არი ეგა? :))
გაიხარე დავით. :)

მე მინდა, რომ წერას სერიოზულად მიუდგე, სამომავლოდ კრებული გამოუშვა და მკითხველებს გვასიამოვო :)

მესმის ბევრი რამ, უბრალოდ, მინდა სხვანაირად იყოს :)

თეა, დავით, დიდი მადლობა.

დავით, თქვი მარა რა თქვი. :)) შენ გაიხარე, ამდენი დრო რომ დამითმე. :)
რა ვიცი, ეს ჟანრები დიდად არ მანაღვლებს ხო იცი. არაა სწორი ალბათ ჩემგან ამის თქმა აქ, მარა მაინც...
მე პოეზიად დამეწერა, ასე უბრალოდ. შენ პროზად აღიქვი. სხვებიც თუ პროზად აღიქვამენ, შევცვლი ჟანრს, არც ეგაა პრობლემა. მთავარი მაინც ის ემოციებია, რასაც ნაწერი აღძრავს.
ისე ჩემი ბედი რო ვიცი, ეს რო პროზაში დამედო, მაინც არ მომიწონებდნენ ჟანრს ( ვინმე სხვა ან სხვები).
მე რომ ასეთებზე ვიბოღმებოდე, რაც ცხოვრებაში გულსატკენი გადამიტანია, ახლა ჩემი "ბუნდღა აღარ იქნებოდა", როგორც ჩვენსკენ იტყვიან. :)
შენ იცი რომ აზრთა სხვადასხვაობა არ მწყინს, პირიქით აუცილებელია.
მადლობა კიდევ ერთხელ.

ახლა უნდა ვთქვა... :))

ამ ტექსტს შენ სხვანაირად აღიქვამ, ვირე მე, მაგრამ აბა დაუფიქრდი, იქნებ სიმართლეს ვამბობ :)

ხომ ვიცი, რომ წერ ლექსებს ანუ პოეზიას. ხანდახან მომწონს, ხანდახან მომწონს და ვმსჯელობთ, ხანდახან არ მომწონს და ვმსჯელობთ ან არ...

ამ შემთხვევაში, ვერ გავიგე, რა გააკეთე. ანუ რატომ ჩასვი ეს ტექსტი პოეზიის ჟანრში და რაც არ უნდა გაღიზიანდნენ ახლა გარეშე პირები (ვიცი, შენ არ დამებოღმები, იმიტომ რომ ბევრი გვიკამათია და ისიც იცი, როგორი გული ამქვს ;)) ) რადგან ჟანრზე ვამახვილებ ყურადღებას, მაინც უნდა გითხრა -ჰორიზონტალურად თუ განალაგებდი წინადადებებს და ჟანრში პროზას მიუთითებდი, 5 ქულას ანუ ჩემს აღფრთოვანებას გამოვხატავდი ამ ტექსტის მიმართ.

რა საჭიროა ყველაფრის პოეზიაში გატარება? :) და თუ ატარებ, გულწრფელად გთხოვ, გამაგებინე ლექსად რის გამო აღიქვამ?

მე გამოვყოფ ორ ძალიან კარგ პოეტურ ასპექტს.

1. "ძილის წინ მიყვები
ამბავს დედოფალზე,
რომელმაც ომის გარეშე
დაიპყრო სამყარო,
მთელი შენი სამყარო."

2. "სკანდინავიურ უმწვანეს ბალახზე
ვთესავთ და ვიმკით სიყვარულს -
პურს ჩვენი არსობისა."

თუ ფიქრობ, ზემოხსენებული საკმარისია, მაშინ გიპასუხებ, რომ ამ ლოგიკით, ჭილაძის "გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა" არის პოემა ვერლიბრში დაწერილი და არა რომანი, როგორც მსოფლიო იცნობს.

საბოლოო ჯამში, იმის თქმა მინდა, რომ პოეზია სხვა რამეა, ვიდრე თხრობა, თუნდაც ოცნების ან სიუჟეტის. არის ცოცხალი კადრები, არის ემოცია, მაგრამ მაინც გვიყვები ამბავს, თან ჩვეულებრივ - ჩაი დავასხი, გეძინა, დედოფალი... ვიკინგი...

რა ვიცი, თამარ, ვფიქრობ, კარგად წერ, უბრალოდ ჟანრი აკონტროლე :)

პირველი-ორიც რომ დარჩეს უცვლელი, საკმარისია :)) ადგილმდებარეობას რა მნიშვნელობა აქვს?!
ეს ნახევრადხუმრობით და ისე, როგორც ყოველთვის, საინტერესოა შენი ნააზრევის კითხვა, თამარ.

დიდი მადლობა, გამეხარდა ეს კომენტარები. :)
არ ოცნებობენ, მენდეთ როგორც ადამიანს რომელსაც სკანდინავიაში უცხოვრია.
კი ბატონო, როგორც ეგზოტიკა მოწონთ ხოლმე როცა ცოტა ხნით ჩამოდიან, მაგრამ მხოლოდ ცოტა ხნით.
სამოთხეზე მგონი მართალი ხართ, რა ვიცი. :)

ამ დროს სადმე ნორვეგიაში ვიღაცა ოცნებობს, ყველასგან მივიწყებული პატარა ქვეყნის დედაქალაქზე, სადარბაზოებით და ხრუშოვკებით.

ყველაფერი კარგი იყო.

რთადერთი რაც ამოვარდნილივითაა "ანუ სამოთხე" განმარტებასავითაა და ამიტომ.  ამ ნაწერში ესაუბრებით ადამიანს, რომლსაც რაღაც საგებს და მითებს უყვებით ვიკინგებზე და ამ დროს უხსნით რა არის ვალჰალა. აქ ჩანს რომ მკითხველისთვისაა და ამიტომაც ამომაგდო ძალიან.

განწყობა ჰო, მომყვება. ფინალიც დაინტერესო...

კარგია, ავტორის ფანი ვარ. თუმცა ისიც უნდა ავღნიშნოთ,

ერთ-ერთი საბჭოთა ლიდერის სახელობის
უშნო კორპუსის რომელიღაც სართულზე.

ამბობენ, რომ

ეს ის კორპუსებია ,რომლის სართულები 5 -ზე მეტი არ იყო და  მიწისძვრასაც გადაურჩა. ახლა ვისი სახელობისა შენდება ერთ თვეში, ჭერი , ხან  კედელი  ინგრევა?!
ეს ისე.