ნაწარმოებები


გამარჯვებას ვუსურვებთ გმირ უკრაინელ ხალხს რუს აგრესორზე.     * * *     დიდება უკრაინას !!! Сла́ва Украї́ні !!!

ავტორი: ბობი ბრაუნი
ჟანრი: პოეზია
4 ივლისი, 2016


თვითმკლელობამდე

ჩემი ტვინი დაიღალა,
მე მაინც ვიბრძვი,
მსურს გავიხსენო წარსულის დღეები,
მართლა ვერაფერს ვიხსენებ
შენი შორტების გარდა,
ალბათ იმიტომ რომ ყოველთვის მიზიდავდა შენი ფეხები.

ეს ლექსი ძალიან ბანძია,
რადგან უემოციოდ ვწერ,
ემოცია წავიდა და დამიტოვა სიტყვები
სახსოვრად და ამ სიტყვებს გწერ.

ახლა შემიძლია ნამდვილად გითხრა:
მშვიდობით ჩემო მეგობარო ყველაფერი დასრულდა
და მე დავრჩი სრულიად მარტო
დაღლილ სულში და გამხდარ სხეულში.

ჩვენს შორისაც სიცარიელე დარჩა,
მე არ შემიძლია მისი ამოვსება მარტო,
შენ კი არ გინდა.

ჩვენ შეიძლება შევხვდეთ ბერლინის ან კიოლნის ქუჩებში
სრულიად შემთხვევით
ვკითხოთ ერთმანეთს როგორ ვართ
და განვაგრძოთ გზა,
ყველაფერი დასრულდა.

ჩვენს გულებში არაფერი დარჩა საერთო.
ყველაფერი დასრულდა.

ჩვენ აღარასდროს გვექნება საერთო ტკივილი ან სიხარული
27 წლის ასაკში ღმერთის დასაბრუნებლად ზღვაში მოვკლავ თავს.
მე ავასრულებ შენ ოცნებას - ძაან სევდიანს.

ან შენს დაქალს შევხვდები კაფეში
და ვისაუბრებთ სიცოცხლეზე,
გზაში კი ვკითხავ თუ ზრუნავს სხვებზე,
ვისაც არ უყვარს.

სიკვდილი ჩემი ანგელოზია,
შენსას არ ვიცნობ.

ზოგჯერ ღვთისმშობელს გავხარ,
ზოგჯერ კი ჯოან ბაეზს,
დამშვიდობებისას მინდოდა ჩაგხუტებოდი
ან უბრალოდ მეკოცნა თვალებზე,
მაგრამ სწრაფად გაიქეცი,
ისე რომ ვერც შევხედეთ ერთმანეთს,
მინდოდა მეყურებინა შენი ზურგისთვის,
მაგრამ სევდა ისედაც მკლავდა და არ შემეძლო.

სახლში რომ მივედი,
აბაზანაში შევედი და სარკის წინ დავიწყე ტირილი,
შენთან დამშვიდოდებას მივუძღვენი ეს სევდა,
შემდეგ მობილურიდან შენი ყველა ფოტო წავშალე ერთის გარდა,
საღამოს მტკვარზე ვითევზავე და ყველა დაჭერილი თევზი
წყალში გავუშვი,
თითქოს შენდამი სიყვარულის პატივსაცემად
ანდა ღმერთისთვის, რომ დამემხაროს დავიცალო
ამდენი სევდისგან.

და ეს თევზები რომ გაიფანტნენ წყალში,
მე დავრჩი მარტო ,
თოლიები დაფრინავდნენ ახლოს,
თითქოს ცდილობდნენ ნუგეშისცემას.

ეს პლანის კაიფი დიდხანს არ გრძელდება,
არც სასმელს მოაქვს ცხოვრება მშვიდი,
ლექსი მიკვდება ყოველდღე ჩუმად
და შენ ყოველდღე უჩინარდები.

შენ ამბობ, რომ ეგოისტი ხარ,
მე გეტყვი, რომ ჩემზე ნაკლებად ხარ  ეგოისტი

მე ვერ ვიპოვე გზა შენამდე მოსვლის,

სისულელეა ჩემი ლექსები,
მე ვოცნებობდი ერთად გვენახა ფილმი
ჯიმ მორისონზე.
ეხლა ვზივარ და ისევ მარტო ვუყურებ
ამ ჯადოსნურ ფილმს.

highway to hell,
highway to paradise,

I still have feelings for my first love,
but I think I'm died.

please tell me who I am,
I have tears for me
I have tears for you,
I have tears for your freind
I have tears for world.

და ეს ოცნებად დამრჩდა აუხდენელი,
შენს ოცნებებზე მან იზრუნოს, ვინც იპოვა
შენამდე მოსასვლელი გზა,

მე ეს გზა ვერ ვნახე,
რადგან ვგრძნობდი მეგობრობას იქით
ემოციებს ვყვებოდი.

ქალებს კი არ უყვართ ამდენი განცდები ალბათ
მგონი სხვა რამეს ელოდებიან.

გთხოვ შემიძულე,
მე მსურს ამდროსაც ვწერო ლექსები.

ჩვენ ვერასდროს ვიქნებით გუწრფელები ერთმანეთის მიმართ
მივყვებით დინებას წარსულის ინერციით.

მე ისევ ბედნიერი ვარ, რომ სრულიად განვიცადე შენი წასვლა,
თუმცა ხვალ შეიძლება დამირეკო და მკითხო:
დიმა, როგორ ხარ?

ბედნიერი ამ სიტყვების გარეშე უფრო,
ანაც პირიქით,
ზუსტად არ ვიცი.

რა სიჩუმეა ჩემს ოთახში,
ეს სულ გელოდა,
სულ უნდოდა მოსულიყავი,
დამჯდარიყავი მის კედლებს შორის
და დაგელია წყალი ან ჩაი
და ანაც ყავა.

მე მას სულ ვუყვებოდი შენზე,
მაგრამ ეხლა აღარც მეკითხება შენზე,
ჩემი ოთახის მშვიდი კედლები.
რა სიჩუმეა ამ კედლებს შორის
და სევდა.

შენი თვალები მესიზმრება,
მგონია მოკვდნენ
და დაეკიდნენ ცაზე ვარსკვლავებს შორის.
ღამე ყოველთვის მიჭირს ცისკენ ახედვა,
შენს გარეშე მართლა ძნელია.

გპირდები თვითმკლელობამდე დაგირეკავ,
ან გამოგიგზავნი წერილს,
მე მინდა მოხდეს ეს 13 რიცხვში,
განსაკუთრებულ დღეს.

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები