მდორე დღეების დო-რე-მია,
ფიქრები მძიმედ აბიჯებენ.
სენტიმენტები მომერია,
გულჩვილი არ ვარ, დამიჯერე!
რა უაზროა ეს სიმართლე,
ახლა ჩემს თავს რომ ვეუბნები...
ერთ დარდს კორძივით ჩამოვათლი,
სიმარტოვესთან შეუღლებას...
არც არაფერი სავიშვიშო,
სულ თავწაკრული ამინდები.
თავთან კავშირიც გაითიშა,
ახლოს რომ იყო, გამიგებდი...
რა შორეული ნაცნობი ვარ
ბედის ნების და სურვილების.
თავს მაინც არ ვთვლი საცოდავად,
მეცოდებიან გულგრილები...
უარაფრობის ფერუმარილს
უბე უბოძეს უპეებმა.
ფიქრი კი წერდა მემუარებს,
მგონი, პატრონის უბერებლად...
07.07. 16