ვერ შეეჩვია სიჩუმის შფოთვას
შენი ლოდინით გახსნილი კარი,
იცდის ეს გული და კაცმა რომ თქვას
ახლა ლოდინი უაზრო არის.


როცა წახვედი შეკრთა გული ვით
ჭექა ქუხილი აღელვებს ქარებს,
ის უსიტყვობა სავსე დუმილით
იყო მილიონ სიტყვაზე მწარე.


დღეს მე სიცოცხლე შემრჩა მცირედი,
როგორც უდაბნოს უწყლოს და ტიალს,
ქვიშის საათით კვდება იმედი
და უფრო მეტი სულისგან მიაქვს.