ვერავინ მიხვდა ორომტრიალში როგორ აიხირე თავისუფლება,
რატომ ჩაუსაფრდი ცხოვრებას უკანასკნელად,
ნადირობისთვის უვარგისი ესკიმოსივით.
ეს კი მესმოდა ყოველთვის
- მცდელობაც ერთგვარი შედეგია;
რომ უფროსები სამართლიანად
იძლევიან შენიშვნებს;
რომ განცდა - სიმშვიდის
გულუბრყვილო პარანოიაა.
მაჩვენეთ სად არის ემოციური კავშირი
უფრო თავხედი, ვიდრე
ჩემსა და პოეზიას შორის.
ვის აღელვებს გამოშიგნული მთვარის ბედი,
რომელიც ღამის პრეტენზიაა,
სუნთქვა - სიცოცხლის საყვედური უნდა უარყო
და ეს პედანტი ფორმალობა უსქესო ღმერთზე
მარადიულ ტრავმად აქციო.
დაწვე კოსმოსზე, აფრიალო შენი ხმაური,
რომელიც ვერასოდეს მიიქცევს ყურადღებას,
როგორც გესლიანი ვიბრაცია - გაქცევის კანონზომიერი წაქეზება.
ვამბობ რომ ძილი სიკვდილის
ყველაზე ელეგანტური იმიტაციაა,
არც ისე მჯერა.
ჩემი სამყარო მანძილია უმისამართო.
სიზმარს ვერ კურნავს
მხრებზე ზურგშექცევით შემომჯდარი ამოჩემება,
გაუმაძღარი თვალებით რომ მიჩერებია,
ფრატუნით შემცბარი ტერფების ხასიათს.
უმისამართო მანძილია ჩემი სამყარო...