წუხელ მე და ხსოვნა ვისხედით,
ცხოვრებას ფილმივით ვარჩევდით.
ჰოდა, ამ საუბრის მიხედვით,
ნამდვილად ყოფილა საჩემო...
ღამით შევიყრებით თავიდან,
მე, ყავა და ფიქრი, ორმაგი...
კი არ ღირს, თუმცაღა, თქმა მინდა,
მინდა სურვილებმა მომაგნონ!
ვიღაცას, ჩემსავით ღამურას
სადღაც, რომელიღაც სართულზე,
ფიქრებშიც ჩაურთავს ხმაური,
მე კი ჩემ სიჩუმეს ვართულებ...
ძველი ვაგონივით ჩავხსენი
სიზმარი უბოლოკეთილო!
ხსოვნა სულ იმ დღეებს მახსენებს,
გული რომ არ უნდა მეტკინოს...
თითქოს, არაფერი ისეთი,
სასხვათაშორისოს მიჩვევა.
ხელს რომ წაგიჭერენ კისერში
ამ მიჩვევის გამო ისე ვარ...
მე, ყავა და ფიქრი ორმაგი,
ვსხედვართ და დილამდე ვსაუბრობთ.
დილით კი მზე მინდა მომადგეს
მკითხოს, სიცოცხლეზე რა უფრო?..
      05.09.16