***

ტანშიშველო,  გაყინულო, ჩემო ნეკერჩხალო,
რად ქანაობ? -  რომ თეთრ ქარბუქს ქედი მოუხარო?

ან ისეთი რა იხილე? ან რა გაიგონე?
თითქოს გავლამ სოფლის გარეთ გაგაცალა ღონე

და დამთვრალი დარაჯივით თავს ვერ გაუძეხი,
გზაზე ჩაფლულს ღრმა ნამქერში მოგეყინა ფეხი.

აჰ, თვითონაც  ამ ბოლო დროს  გავხდი უნებური,
შინ ვერ ვიგნებ, ღრეობიდან გამობრუნებული.

იქ ტირიფი შემეყარა,  აქ - ფიჭვს თვალი ვკიდე
და ქარბუქში ზაფხულისას ვუმღეროდი კიდევ.

მეც ნეკერჩხლად ვიგრძენ თავი, რომ ჩამოწვა ბინდი,
მაგრამ შიშვლად კი არ ვიდექ,  მწვანედ ავბიბინდი

და მთლად სირცხვილდაკარგულმა,  რომ ვერ ვნახე ტოლი,
ხე არყისა ჩავიხუტე, როგორც სხვისი ცოლი.

(თარგმანი ნინო დარბაისელისა)

Сергей Есенин -  Клен ты мой опавший, клен заледенелый

Клен ты мой опавший, клен заледенелый,
Что стоишь нагнувшись под метелью белой?

Или что увидел? Или что услышал?
Словно за деревню погулять ты вышел.

И, как пьяный сторож, выйдя на дорогу,
Утонул в сугробе, приморозил ногу.

Ах, и сам я нынче чтой-то стал нестойкий,
Не дойду до дома с дружеской попойки.

Там вон встретил вербу, там сосну приметил,
Распевал им песни под метель о лете.

Сам себе казался я таким же кленом,
Только не опавшим, а вовсю зеленым.

И, утратив скромность, одуревши в доску,
Как жену чужую, обнимал березку.

1925