უშენობამ მასწავლა რომ როცა მზე ჩადის უბრალოდ ჩადის და არაფერი აქვს საერთო მოგონებებთან, რომლებსაც დაკარგული აქვთ მწველი ძალა გადასული მზის სხივებივით
უშენობამ მასწავლა რომ ვნება და გრძნობები უდაბნოში  მოვარდნილ ქარს გავს რომელიც რამდენიმე წუთით თუ ააღელვებს მცხუნვარებით განაწამებ ბუნებას და უკაცრიელ მდუმარებას დაურღვევს მას, მერე კი მერე, მშვიდად ჩაესვენება ღრმად ქვიშის ფენებ ქვეშ
უშენობამ მასწავლა რომ ზოგჯერ კარგია წვიმაში მარტო ხეტალი
როცა გადაღლილ ქუჩებს წვიმა ბოლო ემოციებს აცლის და ღამის ძილისკენ მოუწოდებს მათ
დადიხარ მარტო და  წვიმის წვეთებს  შენი თმის,უპატრონო ცხოველების, განწირული მოხუცებისა და ბავშვების  სუნი ასდის...შველა კი არსაიდანაა
უშენობამ მასწავლა რომ არ არსებობს დრო და მით უმეტეს არაფრის განკურნება მას არ შეუძლია
უშენობამ მასწავლა რომ აქ დარჩენას სხვაგან წასვლა  ნამდვილად არ სჯობს და
ზოგჯერ კარის გამოხურვა სულაც არ ნიშნავს გაცლას, განსაკუთრებით კი  საკუთარი თავისგან გაქცევას
უშენობამ მასწავლა რომ არ არსებობ შენ,არ ვარსებობ მე, არ არსებობს სიტყვები რასაც ვწერთ და წარმოვთქვამთ, ზოგჯერ კი ვერ…
უშენობამ მასწავლა ...
უშენობამ უშენობა მასწავლა, რისთვისაც მადლობას გიხდი შენ...