მოგონებებთან მისადგომი გზები ჩახერგეს.
მოთმინების და უთქმელობის განაკაწრებით,
ბედნიერების წერტილებით - ჩაგრული სარკე
ბინძურ ანარეკლს ითავსებდა ბედის სიღრმეში.
ამ ტანმკრთალ ლანდებს შორის სიცარიელე,
მიახლოვების მეტყველი და ცივი აქტია;
ჩემი ადგილი - მოგონილი მხიარულება.
მეჩვენება რომ გაუცხოვდნენ სილუეტები
და რეალურად არაფერი არ მეჩვენება.
სად გაძლიერდით ფიგურებო ასე ამაყად,
როგორ შეძელით არასოდეს მეხსენებინეთ,
ან სამუდამოდ სარკის მიღმა გამომეკეტა
ურთიერთობის თქვენეული ყველა ასპექტი.
ნუ მსაყვედურობთ. ბუნდოვანი ბუზღუნიც აღწევს
ჩემამდე, როგორც დაგროვილი ბრაზის ნაკადი.
არ მავიწყდება რომ მუდმივი წყურვილი დღესაც,
ყველა წყევლაზე პირქუში და საზარელია,
გუბის ზედაპირს მოვაცილო მწერი თუ მტვერი
და ფსკერთან ახლოს დავლიო მხოლოდ.
გამიმართლა რომ არასოდეს ვყოფილვარ სახლი,
საყრდენი კედლის გარეშე ხომ დავინგრეოდი...