მზე გაცრილ სხივებს გისევს,
ღრუბლის კალთებზე ზის;
ბარდნის ფიქრებში ისევ
დარდი ბედის და გზის.
ამ ყვითელკაბა ალვას,
ქარი უშიშვლებს კეფას;
რაღა აზრი აქვს მალვას
თუ ძლიერდება ყეფა.
შემოდგომაა ქუში,
გული ნაღველით სავსე,
გახსოვს?... სუნთქავდი გუშინ,
დღეს სიტყვა გისავსავებს.
აღარ გინახავს ძნები,
იხსენებ - ურმის ჭრიალს,
სიზმრად პაპა და ძმები,
საბუხრე შეშას ჭრიან.
სოფელს დუმილი პენტავს,
აღარ გაისმის გიჩო...
სად გაიხიზნე ნეტავ
უკანასკნელო ბიჭო...