 | ავტორი: თანანა ჟანრი: პოეზია 9 ნოემბერი, 2016 |
ეს მე ვარ, ასეთი, როგორიც ვიქეცი, არ ვამბობ - მაქცია... აბა, რა გეგონა, გოგონი, პასუხს რომ არ სთხოვდი საქციელს... ეს მე ვარ, შვიდფერა განცდებით, ხუთი გრძობაა და ორი კი... გარკვეულ ასაკს რომ გასცდები, ბედი აღარ გიდგას მორიგედ... ეს მე ვარ, ოცნების საქარე ჯერ ისევ ღია მაქვს მინები... ამბებსაც ვუყვები დაქალებს, ისეთს, ჩაიზე რომ ვინებებთ... სათქმელს უთქმელობით არ ვვარცხნი, და უკვე არ ვრაღაცნაირობ. რისი გამარჯვება, რა მარცხი, ჰო, ისე ვიცხოვრე, აი, რომ, მეთქვა თავისათვის - ეს მე ვარ! ხან მშვიდი, ხანდახან ბუნტარი. ცხოვრებას, სულ მე რომ მეხება, მეც ჩემი სათქმელი ვუთხარი... 08.11.16
| კომენტარები |
ილუსტრაციები |
რეცენზიები |
|
4. არ "რაღაცნაირობთ" და მაინც, ხართ რაღაცნაირი - ეს მხიბლავს.
არ "რაღაცნაირობთ" და მაინც, ხართ რაღაცნაირი - ეს მხიბლავს.
3. მსიამოვნებს თქვენთან შემოსვლა..
მსიამოვნებს თქვენთან შემოსვლა..
2. გმადლობ ჯონათან, გამიხარდი!!! <3 გმადლობ ჯონათან, გამიხარდი!!! <3
1. თქვენთან ყველაზე მძაფრად იგრძნობა ასაკის მომხიბვლელობა, ოცნების ღია საქარე მინებით :)
თქვენთან ყველაზე მძაფრად იგრძნობა ასაკის მომხიბვლელობა, ოცნების ღია საქარე მინებით :)
|
|
| მონაცემები არ არის |
|
|