ალიკო გოგოლიძის ხსოვნას
,,ჩიხურას’’ პირას გავშალეთ სუფრა,
გახსოვს, პირისპირ ვისხედით მაშინ,
ტყიდან ფოთლების გვესმოდა სუნთქვა,
ცაცხვი  ,,დევ-კაცი,’’  შესული ხანში,
ჩეროს ფარდაგით, ნიავის ქროლვით,
დაგვიხვდა სტუმრებს, შევუქეთ ფესვი,
ამ იდილიას ვუცქერდით ორნი,
თითო ფიალა ხმელადაც შევსვით.
ავაშიშხინეთ შამფურზე ,,ეშხი,’’
,,წინაპრის დოქი’’ შევავსეთ მადლით,
,,დაღვრილი სისხლის’’ დავიკართ გერში,
ჩვენ ერთმანეთში, შექმოქმედს ვწამდით.
დროის ხურჯინში ,,მზე ჩაიწურა,’’
ეულად ვდგავარ გოლიათ ხესთან,
ჩანჩქერზე  ,,ზარით’’ მოთქვამს  ,,ჩიხურა,’’
მაგრამ ჩვენ მაინც დავდივართ ერთად.