თენდება, და როგორც იქნა ქარიც მიყუჩდა,
იისფერმა მზემ ნაცრისფერ ცაში შეცურა.
კვდება ღამე, მე კი თვალიც არ მომიხუჭავს,
ოცნებებს თუ დავაბრალებ და იმ შენს სურათს -

ყვავილების გვირგვინი რომ გსახავს დედოფლად,
აზიდული წარბები რომ მზერას გიმშვიდებს.
ნორჩი, სავსე ტუჩები რომ........., კმარა! მეყოფა!
არ ღირს, ახლოს არ მყავდე და ნერვებს ვიშლიდე!

დამაძინე, შე უღმერთო,
არ გებრალები?!
შენს შვლის ნუკრისნაირ თვალებს
ვენაცვალები...

ირიჟრაჟა, - ასე ვხვდები ყოველ ცისმარეს,
ლექსებია ახლა ჩემი ხსნა და ნუგეში.
სანამ ცხადში ამიხდები, ჩემო სიზმარო,
მანამ ლექსში გაცოცხლებ და გულის უბეში...