ყაზალი #8

მერიქიფევ! მომაწოდე ღვინო სავსე ჯამით,
მიწამც ქმნილა ეს ცხოვრება თავის დრო-და-ჟამით.

ხელში სასმისს დავიჭერ და ლურჯ სამოსელს ტანზე
შემოვიხევ, რომ არ ვგავდე მე განდეგილს რამით.

რადგან ბრძენს და ჭკვიანს ყველა იხსენიებს ავად,
სახელსა და განდიდებას ჩვენც არ ვნატრობთ წამით.

ღვინო გვასვით, სიამაყე გავატანოთ ქარებს,
მიწამც ქმნილა ყველა დარდი სიმწრითა და შხამით.

ჩემს მკვნესარე მკერდს კვამლი სდის და ეხვევა ყველა
მასში გრძნობით ჩვეულით ან უჩვევით და ხამით.

ჩემი გულის ფარულ სევდას ვერ გავუმხელ ვერვის....
ვერც მდაბიოს და ვერც რჩეულს ვერ ვენდობი ამით.

სიმშვიდეში მოვიძიე შთაგონება ჩემი
და სიმშვიდე ვინც წარმტაცა, წარიტაცა რა მით?!

ვეღარც საროს ვხედავთ სადმე... მონარნარე სხეულს
არსად აჩენს მოკრძალებით და არც სითამამით...

ჰ ა ფ ე ზ, გწამდეს, აგიხდება ბოლოს ყველა ნატვრა,
დღეს კი თმენა გმართებს დარდის... დღისითა და ღამით.