შენი სავალი გზა არ არის, ვიცი გოთიკა.
შენი გზა უფრო ტყეებია, მთები, ხევები
და ამ უღრანი ცხოვრებიდან არ გამოდიხარ.
მე შემოვდივარ და მაშინაც არ მეჩვენები.

მე ძველებურად...  ქალაქია ჩემი საცხოვრი.
აქ ვრჩები, მაინც შენი მსგავსი, შენი ოიდი.
და ხშირად ვცდები, ლექსებშიც კი, ცნებებს მაცხოვრის,
როგორც პლანეტებს უმნიშვნელო ასტეროიდი.

ქარი თმას გიშლის, რომელიღაც მინდვრის ღელვაში,
ახლა მზე არის, შენი კანის სტუმარი მხოლოდ
და როგორც ზღვაში, მარილიან კოცნის სიმლაშეს,
აქვს ნოსტალგია წარსულის და
ბოლოს და ბოლოს....

შენი სავალი გზა არ არის, ვიცი ბაროკო.
შენი გზა უფრო ჩანჩქერები, მწვერვალებია.
მე კი, ჯობია, მონატრება ისე გავლოკო,
როგორც ბავშვები ცერა თითებს ეტანებიან.