მარინა ცვეტაევა

,,ჩემო პატარაო“
- - - - - - - - - - - - - -

თეთრო, თეთრო შროშანოო,
ვარდო წითელ კოკორაო,-
ყველამ ასე უნანავა,
უთხრა ,,ჩემო პატარაო“

- სახე - მართლა, ხატისაო,
ხმიანება - ნიბლიასი...
მუხლზე ეჯდა საესავი,
და არწევდა ნელა, ასე.

მარჯვნივ-მარცხნივ გადიხარა
ბევრჯერ ღმერთის ქანქარაო,
და რჩებოდა მისამღერი
მაინც ,,ჩემო პატარაო“.

არ ეცვლება ღმერთს ფიქრები,
ვერ ასცდები ბედის გზასო,
ვერ გადიდნენ - პატარები,
და ვერც ლაღი - დაებასო.

ედემს, ხის ქვეშ გაიხარე,
ვარდო წითელ კოკორაო,
ბოლოს მაინც მისამღერი
დარჩა ,,ჩემო პატარაო!“

(თარგმანი ნინო დარბაისელისა)

Моя маленькая
- - - - - - - - - - --

Ландыш, ландыш белоснежный,
Розан аленький!
Каждый говорил ей нежно:
«Моя маленькая!»

— Ликом — чистая иконка,
Пеньем — пеночка… —
И качал ее тихонько
На коленочках.

Ходит вправо, ходит влево
Божий маятник.
И кончалось всё припевом:
«Моя маленькая!»

Божьи думы нерушимы,
Путь — указанный.
Маленьким не быть большими,
Вольным — связанными.

— Будешь цвесть под райским древом,
Розан аленький! —
Так и кончилась с припевом:
«Моя маленькая!»