ბოლოა ზამთრის,
ანამნეზი სულის, სხეულის,
ცხოვრებისგან კი ის დარჩება, რაც ჩვენ მოგვწონდა.
დღეს დაქორწინდა
მეზობლისა გოგო, მზექალა
და დედამისი იღიმოდა, როგორც ჯოკონდა.
მზე იყო გარეთ, გაზაფხულის შემოსვლას გავდა,
ბეჭდის დაბნევა, არათითზე, ხელის კანკალით.
ატირებულა მამამისი წუხელის და თან
მოუძებნია ქალიშვილის ძველი აკვანი.
ასეა ჩემთან,
მოსაწერი არაა სხვა რამ,
შემოინახა თებერვალმა თავი აქამდის.
ჩამოვიდოდი ამ დღეებში სოფლიდან მარა,
შენ თქვი - "მშვიდობით"
და არ გითქვამს სიტყვა - "ნახვამდის".