ხანდახან ხმა მესმის, შენი ხმა, მთებიდან ნიავს
რომ მოაქვს. თან თოვლის, ბალახის სურნელი ერთვის.
გეძებდი შობამდე და ვგავდი სამსონს, დანიელს,
იაკობს, აბრაამს და ყველა მოციქულს ღმერთის.
გეძებდი და მახსოვს შენი თმა მზისფერი, მწველი
და შენი თვალების მზის შუქზე ციალი, კრთომა.
მოდი და მაჩვენე სიკვდილი როგორსაც ველი
მოდი და მასწავლე მეც ისე ლამაზად კვდომა
როგორიც ამ ქარმა უდაბურ მინდვრებზე იცის
როგორსაც ვნატრობდი, ათასგვარ ხერხებით ვცდიდი
არ მწამდა სიცოცხლის და დავდე სიკვდილთან ფიცი, -
რომ აღარასდროს აღვსდგებოდი სველი მიწიდან.
მაგრამ ხანდახან ხმა მესმის, შენი ხმა. ნიავს
მთებიდან რომ მოაქვს. თან თოვლის სურნელი ერთვის
გეძებდი შობამდე და უკვე დიდი ხანია
მჯერა, რომ მიწიდან არსად არ წასულა ღმერთი.
ვდგავარ სველ მინდვრებზე გეძებ და ვკვდები მართლა
თან ისე ლამაზად როგორც რომ ყოველთვის მსურდა..
მჯერა რომ შენც მეძებ და ერთ დღეს დაკეტილ კართან
მიპოვნი და ბოლო ზამთრისთვის აქ დაიბუდებ...