კატამ ჩემი სახელი
იცით, როგორ ისწავლა?
უცებ დაიმახსოვრა,
განა ბევრი იწვალა?
სადმე თუ კი დამლანდა,
დაიკნავლებს: - მიაო,
დაძახებად ვღებულობ,
დედამ: - არა, შიაო.
ასე მე ხომ მეძახი? -
შევეკითხე ფისუნას,
კუდი მიგრიხ-მოგრიხა,
ფეხზე მომეგლასუნა.
- მიავ, კი, შენ გეძახი,
სახელი არ მეშლება
და ამისთვის ძვირფასო,
ცოტა რძე არ მერგება?
  ლამბაქი სულ ავუვსე,
ცოტა რაღას მიქვია,
ხომ ჭკვიანი ფისო მყავს?
ტყუილად არ მიქია.