(იწერება მიროს ნებართვით)


სკოლაში,  მეცხრე კლასში ვიყავით, მასწავლებელმა ყინწვისში რომ წაგვიყვანა.
მახსოვს, თამარ მეფის ფრესკა რომ ვნახე, იმხელა შთაბეჭდილებით წამოვედი, რომ  მისით ინსპირირებულმა მინიატურების წერაც კი დავიწყე.
მეფის ცხოვრების გარდა  ეპოქამ და  იმ პერიოდის  ცხოვრებამ  გამიტაცა,
ჩემი ვერსიით ერთი ამბავი  ასე იწყებოდა:

"თამარს  ბიძაშვილი ჰყავდა,  ბატონიშვილი სეფა.
დედის  ძმის შვილი.
როცა ბავშვები  პატარები იყვნენ, ბაღში თამაშის დროს  თამარს  შესცივდა  და  თხოვა, სახლში წასულიყვნენ.
სეფას  უთქვამს:
- თამარ, ლოცვაა ერთი, თუ სამოცჯერ იტყვი, აუცილებლად  გათბებიო.
_რა ლოცვაა?
-მციოდა და გავთბი, მციოდა და  გავთბიო.
თამარმა  მართლა სამოცჯერ რომ წარმოთქვა ლოცვა,  ძიძას  ამ დროს თბილი მოსასხამი გამოუტანია და  მოუხურებია."

- მციოდა და გავთბი _  ჩავილაპარაკე  უცებ ხმადაბლა.
მირომ შემომხედა .

მალე ჩვენ  გზიდან გადავუხვიეთ და  მირომ მანქანა გააჩერა.
მანამდე მხოლოდ რამდენიმე სიტყვა გვქონდა ერთმანეთისთვის ნათქვამი.
რამდენიმე
აი მაგალითად ის , რომ თანახმა ვიყავი წავყოლოდი და  რომ არ მშიოდა...
- მარი, რამე მომიყევი  შენზე.
-მოსაყოლი არაფერია -საშინლად არ მინდოდა, რამე მეთქვა_მგონი შენ გაქვს რაღაც სათქმელი _ გავუსწორე თვალი მე.
_ ავიდეთ ჯერ მონასტერში, მამაოსთან მაქვს საქმე-გადაიტანა ყურადღება უცებ.
_ დღესვე უნდა დავბრუნდე მე უკან_ სამსახურიდან მხოლოდ ერთი დღით გამომიშვეს.
_ბათუმში? გაუკვირდა, _მე მეგონა თბილისში წამომყვებოდი
_რას ამბობ,  გავიკვირვე მე_ სამსახურში მელოდებიან ხვალ
_კარგი, კარგი.როგორც გინდა_მითხრა მშრალად,
გულში ჩამწყდა.

მე ხომ ჩემი ფიქრები და ოცნებები მასაზრდოებდა,
თორემ რეალობა  არ იყო მიმზიდველი.

მონასტერში როგორც კი ავედით, მამაო გამოგვეგება.
მირიანს მისთვის  შეუტყობინებია.

_ესაა?  _ შეეკითხა მამაო.
_ესაა_  უპასუხა მირიანმაც.
მე  დიდი მორწმუნე არასდროს ვყოფილვარ, მამაოსთან მიახლება და  თაყვანისცემა არც მიფიქრია.

არც მათ  საუბარში არ ვერეოდი.
და საერთოდაც, არაფერს ვფიქრობდი.

გაუაზრებლად, მსიამოვნებდა, რაც ხდებოდა,
_შემოდით
_მარი_ სერიოზულად მეუბნება მირიანი._გამომყვები ცოლად?
_ჰა?_დავაღე პირი.
_ ჯვარი მინდა დავიწეროთ.

ავყევი...

_თანახმა ვარ_ ვუქნევ თავს.

ახლა მას გაუკვირდა ჩემი უცაბედი დათანხმება.
_თანახმაა_ გადაულაპარაკა მამაოს.
საერთოდ არ მიფიქრია, რომ სერიოზულად ხდებოდა რამე.
ხალისიანად შევყევი  ეკლესიაში.
როცა მივხვდი, რომ ჯვარს მართლა ვიწერდით, სიმწრის ოფლმა დამასხა და გარეთ გამოვვარდი.
_გაგიჟდი? აკი თანახმა იყავი.
_მგონი ავად ხარ შენ_ ვეუბნები და  საფეთქელთან თითს ვუტრიალებ.-ცოლი გყავს
_ არაა ის ჩემი ცოლი, ოფიციალურად_ არც ჯვარი გვაქვს დაწერილი, ეს ჩვენი საიდუმლო იყოს_ არაფერს გთხოვ, შემოდი, გავაგრძელოთ.
_საიდუმლო? _ მომწონს საიდუმლოებები.
_ჰოდა შემოდი, თუ გინდა,  ნამდვილი ცოლ ქმარიც ნუ გავხდებით, მინდა ჯვარი შენზე დავიწერო.მამაომ დიდი ხანია ჩემი სურვილი იცის,
_ეგ შენი მამაოც გიჟია?
_ არა გოგო,  მიყვარხარ მე.
_სიზმარში ხარ ხო? გამოიღვიძე.
_მინდა ასეთი სიზმრები.
სანთლის ბეჭდები გავიკეთეთ და მამაომ რაღაც რიტუალი მართლა ჩაატარა.
_დამთავრდა?  ვიცინი მე.
_ჰო, დამთავრდა.
_ადვილი ყოფილა, მე მეტი ძნელი მეგონა.
_ხუმრობ?
_აბა სერიოზულად როგორ ვიფიქრო.
_ არადა უკვე ჩემი ცოლი ხარ.
_ჯადო გამიკეთე?
_ეკლესიასთან ვართ, მაგას როგორ ამბობ.

_დავბრუნდებით უკან?
_ჩემთან დარჩენა არ გინდა?
_ახლა არ ვარ მაგისთვის მზად.არც  ეს მასკარადიც არ გინდოდა, შემეძლო ისედაც გამეტარებინა შენთან ღამე...
_ როცა გინდა, მაშინ დავგეგმოთ თაფლობის თვე და პირველი ღამე_
_რა ცინიკურად ჟღერს_ ვამბობ და მეცინება.
_არ დაგაძალებ.

მციოდა და გავთბი-ვთქვი უცებ  ამოკვიატებული ფრაზა.
მირო ჩამეხუტა და მაკოცა.
მართლა გავთბი
_თბილი ხარ. არ მეგონა ასეთი სასიამოვნო თუ იქნებოდა შენთან ჩახუტება.
ის ღამე მართლაც გავატარეთ ერთად. ბათუმში ჩავედით, ჩემს ოთახში შევედით და დილამდე  ერთად დავრჩით.
დილით  უთენია ადგა, დამემშვიდობა და თბილისში წავიდა.
ორი დღის მერე მოვედი აზრზე, რაც მოხდა, იმის გააზრება მხოლოდ ორმოცდარვა  საათის მერე დავიწყე.
ვერაფრით ვიფიქრებდი, რომ ის ღამე ნადვილი იყო და არა სიზმარი.

ოთახშიც კი არაფერი მიდასტურებდა  ღამის რეალობას.
ერთი ნივთიც კი არ დაუტოვებია, რომელიც მიმახვედრებდა, რომ  მართლა მოხდა, ის რაც  მახსოვდა.
ტელეფონის ნომერიც კი არ ვიცოდი.
ან რა უნდა მიმეწერა?  შენი ცოლი მართლა გავხდი მეთქი?
პრაგმატული აზროვნება ევროპამ მასწავლა,
გერმანია  ამისთვის საუკეთესო ადგილია.
ბატონი ბალჩი და მე რამდენს ვსაუბრობდით ცხოვრებაზე.
გერმანიაში გატარებულმა წლებმა  ბევრი მასწავლა.

მივხვდი, ჩემი ცხოვრება მაქვს. თავისი თავგადასავლებით...

(გაგრძელდება)