დაღარულ ვენებს როცა გავუყვები თბილი, სევდანარევი მზერით და ნაოჭები ყელში მაწვებიან, ჩვენი ბოლო შეხვედრა მახსენდება..
      შუბლზე მაკოცე.
      მაშინაც კარგად მიჩანდა კანქვეშ ფოსფორისფერი ვენები და თეთრ, სასოწარკვეთილ გულმკერდზე მოთამაშე ჩრდილი უფრო მეტს ამბობდა, ვიდრე ჩვენი საუბრები ერთად აღებული.
      ხშირი სუნთქვისას ბორცვებზე შემომჯდარ ჩრდილს, მზერას პირი-სახე ტაცებდა თვალს ყველასათვის, ერთხელ არ ჩამივლია მზერის გარეშე და ახლაც ათასი თვალი მიყურებდა, ათას თვალს ვწყუროდი, ათასივე მგრძნობდა და ამდენივეს შურდა.
      ზოგი ”ნე პრისლონატსია” მიწერილი კარიდან ცდილიბდა ჩემი ანარეკლი დაენახა, ზოგს მათი მზერის მიზანი აინტერესებდა, ვინც ასე ურცხვად მხდიდა.
      ტუჩები - ბროწეულის მარცვლები თრთოდნენ და ამ ყველაფერს წამიერი გაელვება ერქვა, რომელიც მთელი ცხოვრება გამყვა.
      მატარებლის კარი იხურებოდა უკვე.
შენგან, დაჟინებით, მხოლოდ ზურგი მიყურებდა.