დრის საზანდარი ისევ აქვითინდა,
დაახავსიანა ძველი კორომები,
და მე უნუგეშო გზაში შემეშინდა,
მაგრამ გათენებას მაინც ველოდები.

წერდნენ ოდითგანვე გიჟი პოეტები,
ღმერთო როგორ მესმის ცრემლი აშლილ ნერვთა...
აბლაბუდასავით მივედ მოვედები.
მთვარეს დაატყვევებს ღამის შემოხედვა

გიჟურ სიმფონიას უწუხს სონეტები,
დაჭკნა ყვავილები ასე უსარგებლოდ,
აბლაბუდასავით მივედ მოვედები...
თბილი გაღიმება იქნებ შემაგებოთ.

წლები გაიბლანდა ცბიერ წარსულებში,
გატყდი საზანდარო, შეგთხოვ შემიბრალე...
რა უსუსური ვარ უზღვავ ოცნებებში,
მარტო დარჩენილი ფიქრის ოკეანე.