ისე რა, ისე რა დღეებია,
ფერებდაკარგული განწყობებით.
ყვავილებს, სულ მაღალყელებიანს
მახსოვს რა ღიმილით მაწოდებდი...
თვალის უპეებთან ნაოჭებმა
თვალში ვარსკვლავები მოინატრეს.
მე შენი სილაღე მაოცებდა,
შენ - ჩემი ზამთარი სარვამარტე...
ბარში ფრენკ სინატრას „my way”-მ
წამის შემახვედრა მეკობრესთან.
მოსალოდნელობით დავიბენი,
უცებ დამავიწყდა მე რომ მე ვარ!..
ბოლო სიგარეტთან პოეტობდი,
სიტყვა ტუჩს პირს ვეღარ აკარებდა...
ღამე თავს იხრჩობდა მოხიტოთი,
ხატავდნენ განცდები აკვარელით...
ფიქრები საფოსტო მტრედებივით
ვაფრინე წარსულში გზავნილებით.
წლები ჩვენთან ერთად ბერდებიან,
ჩვენი სიყვარულით დაღლილები!..
15.10.17