მე – დაბნეული ბრინჯის მარცვალი.
ეს ნიადაგი –
სველი...სველი ნარაიამა.
მე – გაბზარული ძველი სარკე,
საკე... საკურა...
მთვარის ციკლი დავხურე
და იმის მერე,
წვიმს რუსთაველზეც,
სტურუაზეც,
(გავხდი გულჩვილი)
და რა თქმა უნდა, რიუნოსკე აკუტაგავა,
ვწერ და ვეწევი
ჩემს ცხოვრებას – ნოტიო თუთუნს,
იდიოტურად.