ვუძღვნი ჩემს მეგობარს, გია მაისაშვილს,
რომელიც 55 წლის ასაკში გარდაიცვალა.


ის ძმა არ იყო, მაგრამ მისი ძმობა მხიბლავდა.
მე ძმა მომიკვდა, თუმცა ძმები სულ არ მყოლია.
წინ - ვერ გავბედე, მაგრამ მასთან გვერდით ვიდექი
და ასე, თითქმის გვერდში მდგარი, ამიყოლია.

არც შვილი იყო,  თუმცა მაინც "შვილოს" ვეძახდი, 
სამი "შვილიდან"  ის პირველი გაფრინდა ცაში...
ბევრიც ვეხვეწე, "დაბრუნდი-თქო"! - არ დამიჯერა!
ნათელში გევლოს,  ჩემო დიდო, ჯიუტო ბავშვო!