თუ სიყვარული არა გაქვს, არ წარიკვეთო სასო! იცოდე, შენნაირები ირგვლივ არიან მრავლად. წადი, მოძებნე... ოღონდ, მე, გირჩევ: ვინც ამბობს მაქვსო - მათთან საქმეს ნუ დაიჭერ, სჯობს მათთვის გვერდის ავლა.
გზად მოთმინება წაიღე, რაც შეიძლება ბევრი! (მეტი ადგილი დაუთმე - მჭევრმეტყველების ხარჯზე). მხოლოდ ფიალა კი არა - რომ არ ყოფნიდეს ქვევრი. თან არსად არ დაიშურო, დაუზოგავად ხარჯე!
შემდეგი, რაც დაგჭირდება, არის სითბო და სიტკბო. ესენი უნდა იშოვნო ნებისმიერი ხერხით და ამოავლო ამ ორში, თითოეული სიტყვა, რომელსაც წარმოსთქვამ ხოლმე თავმდაბლობით თუ კვეხნით.
თუ სიყვარული არა გაქვს, მოგიცუცქდება შური, მოგიტანს თავის სათვალეს, გაიკეთეო - გეტყვის. რაც უნდა ილაპარაკოს, შენ არ დაუგდო ყური, ერთ სიტყვასაც კი არ იტყვის, ის, სასარგებლოს შენთვის.
შური რომ თავს მიგანებებს, ნუ გაილაღებ! გველი უთუოდ სხვას მოგიმზადებს საცდურს ძლიერს და ახალს. ისეთ დროს მოგეპარება, საერთოდ რომ არ ელი, როგორც კი სადმე წაგასწრებს, მზვაობარს და ქედმაღალს.
თუ სიყვარული არა გაქვს, ბევრი სიკეთე სთესე, ეგრევე ვერ გაახარებ ვენახებსა და ვარდებს. სხვა რა გირჩიო, მიჰყევი გულისხმასა და ლექსებს და მერე, ერთ დღეს, ვინ იცის, იქნებ შენც შეგიყვარდეს...
| კომენტარები |
ილუსტრაციები |
რეცენზიები |
|
6. სხვა რამეებზე არ შევჩერდები, რადგან პინგ-პონგი გამოვა გადარწმუნებების და არ ღირს. აი, თავისუფლების ინტერპრეტაციაში კი იმდენად ცდებით, რომ არ შემიძლია არ განვმარტო. თავისუფლება საკუთარი თავისთვის უფლებების მიცემა-არ მიცემას კიარა, საკუთარი თავის ფლობას ნიშნავს. როცა შენ თავად ხარ შენი თავის უფალი, ანუ მფლობელი და არა გარეშე გამაღიზიანებლები, რომლებსაც ვნებები ეწოდება :) იუდეველებმა სწორედ მაგიტომ ვერ იცნეს ჭეშმარიტი მესია (იესო ქრისტე). მათ ეგონათ, რომ ის მათ რომაელთა ბატონობისგან გაათავისუფლებდა. თქვენს მიერ ხსენებულ იუდასაც (და არამარტო იუდას, სხვა მოციქულებსაც გარკვეულ დრომდე) ის ეგონა, რომ იესო მიწიერი გაგებით მეფე გახდებოდა და ისინი, როგორც მასთან დაახლოებული პირები მთავრებად დაჯდებოდნენ და თქვენი ინტერპრეტაციით ბუგატებს იყიდიდნენ :), მაგრამ იესომ (ღმერთმა!) მათ ესე აუხსნა: (მიუგო იესუ და ჰრქუა მათ: ამენ, ამენ გეტყჳ თქუენ, რამეთუ ყოველმან რომელმან ქმნეს ცოდვაჲ, მონაჲ არს იგი ცოდვისაჲ. იოანე 8.34) და რომ თავისუფლება ცოდვის მონობისგან გამოხსნას ნიშნავს და არა საკუთარი სურვილების დაკმაყოფილებას და ვინმეზე იქით ბატონობას. შესაბამისად მოთმინება სწორედაც რომ საკუთარი ვნებებისგან თავშესაკავებლად გვჭირდება, სიკეთეს რომ კაცს უკეთებ უანგაროდ, ის მერე ჩვევაში გადაგდის და სწორედ ასე მოდის მერე ამაგი და თუნდაც ამ ამაგის გამო გიყვარდება. დაახლოებით იგივეა, როცა ადამიანს არაპირმოთნეობით თბილად და ტკბილად ეპყრობი, სულ რომ მტერი იყოს შეგიყვარდება, უამრავი მაგალითი არსებობს ოჯახებში, ქრისტიანი რძლებისგან ნაგავი დედამთილების, დედამთილებისგან - რძლების, სიძე-სიდედრების, ცოლ-ქრმის და ა.შ. ამ მეთოდით "მორჯულების". უჰ, რა ვიცი, თემა ძალიან დიდია და ამ ფორმატში ძალიან გამიჭირდება ყველაფრის ახსნა და არც სხვა ფორმატში დავიკვეხნი ნამეტანს, მაგრამ სიყვარული რომ ისწავლება, მოიპოვება, მიიღწევა წვალებით, შრომით, მეცადინეობით და ა.შ. ამაში იმდენჯერ ვარ დარწმუნებული, რომ წმინდა გიორგივით ბორბალზე რომ მაწამონ, შეიძლება ვერ მოვითმინო და ვთქვა არაა ეგრეთქო, მაგრამ ეგ ტყუილი იქნება (ანუ მოვიტყუები) და არა სიმართლე :) სხვა რამეებზე არ შევჩერდები, რადგან პინგ-პონგი გამოვა გადარწმუნებების და არ ღირს. აი, თავისუფლების ინტერპრეტაციაში კი იმდენად ცდებით, რომ არ შემიძლია არ განვმარტო. თავისუფლება საკუთარი თავისთვის უფლებების მიცემა-არ მიცემას კიარა, საკუთარი თავის ფლობას ნიშნავს. როცა შენ თავად ხარ შენი თავის უფალი, ანუ მფლობელი და არა გარეშე გამაღიზიანებლები, რომლებსაც ვნებები ეწოდება :) იუდეველებმა სწორედ მაგიტომ ვერ იცნეს ჭეშმარიტი მესია (იესო ქრისტე). მათ ეგონათ, რომ ის მათ რომაელთა ბატონობისგან გაათავისუფლებდა. თქვენს მიერ ხსენებულ იუდასაც (და არამარტო იუდას, სხვა მოციქულებსაც გარკვეულ დრომდე) ის ეგონა, რომ იესო მიწიერი გაგებით მეფე გახდებოდა და ისინი, როგორც მასთან დაახლოებული პირები მთავრებად დაჯდებოდნენ და თქვენი ინტერპრეტაციით ბუგატებს იყიდიდნენ :), მაგრამ იესომ (ღმერთმა!) მათ ესე აუხსნა: (მიუგო იესუ და ჰრქუა მათ: ამენ, ამენ გეტყჳ თქუენ, რამეთუ ყოველმან რომელმან ქმნეს ცოდვაჲ, მონაჲ არს იგი ცოდვისაჲ. იოანე 8.34) და რომ თავისუფლება ცოდვის მონობისგან გამოხსნას ნიშნავს და არა საკუთარი სურვილების დაკმაყოფილებას და ვინმეზე იქით ბატონობას. შესაბამისად მოთმინება სწორედაც რომ საკუთარი ვნებებისგან თავშესაკავებლად გვჭირდება, სიკეთეს რომ კაცს უკეთებ უანგაროდ, ის მერე ჩვევაში გადაგდის და სწორედ ასე მოდის მერე ამაგი და თუნდაც ამ ამაგის გამო გიყვარდება. დაახლოებით იგივეა, როცა ადამიანს არაპირმოთნეობით თბილად და ტკბილად ეპყრობი, სულ რომ მტერი იყოს შეგიყვარდება, უამრავი მაგალითი არსებობს ოჯახებში, ქრისტიანი რძლებისგან ნაგავი დედამთილების, დედამთილებისგან - რძლების, სიძე-სიდედრების, ცოლ-ქრმის და ა.შ. ამ მეთოდით "მორჯულების". უჰ, რა ვიცი, თემა ძალიან დიდია და ამ ფორმატში ძალიან გამიჭირდება ყველაფრის ახსნა და არც სხვა ფორმატში დავიკვეხნი ნამეტანს, მაგრამ სიყვარული რომ ისწავლება, მოიპოვება, მიიღწევა წვალებით, შრომით, მეცადინეობით და ა.შ. ამაში იმდენჯერ ვარ დარწმუნებული, რომ წმინდა გიორგივით ბორბალზე რომ მაწამონ, შეიძლება ვერ მოვითმინო და ვთქვა არაა ეგრეთქო, მაგრამ ეგ ტყუილი იქნება (ანუ მოვიტყუები) და არა სიმართლე :)
5. ესეიგი, რეცეპტი ასეთი გამოვიდა ინგრედიენტები: 1. მოთმინება - მჭერმეტყველების ხარჯზე, რაც შეიძლება ბევრი და თან უშურველად უნდა ვხარჯოთ 2. სითბო და სიტკბო - ამაში უნდა ამოვავლოთ ყოველი სიტყვა (რომელიც შეიძლება არც ისე ბევრი იყოს, რადგან მჭერმეტყველების ადგილას მოთმინება გვაქვს უკვე) 3.სიკეთე - ბევრი და ყოველმხრივი სიკეთე. წესი (სიყვარულის მისაღებად) 1. უშურველობა - ვუთხრათ "არა" შურს 2. განვეშოროთ ამპარტავნებას და ქედმაღლობას - არ არგებს ეს ორი სიყვარულს ახლა ჩემი აზრი: მოთმინება სიყვარულის უნარს კი არ შესძენს ან განუვითარებს ადამიანს, არამედ მის გასაძლიერებლად და შესანარჩუნებლადაა საჭირო და აუცილებელი. სითბო და სიტკბო თუ არ აქვს ადამიანს, რთული საშოვნელია, ძალიან რთუოლი რაც შეეხება სიკეთეს-კეთილ საქმეებს ადმიანს კაცთმოყვარეობა და სიყვარული აკეთებინებს, სხვაგვარად ის ხელოვნურია და შეიძლება უკუ შედეგიც მოგვცეს, როგორც ცვაიგის რომანშია "მოუთმენლობა გულისა". The road to hell is paved with good intentions. შური და ამპარტავნება -გეთანხმებით, უშლის სიყვარულს ხელს. ახლა იმის შესახებ, რაც დვწერე, რომ სიყვარულის რეცეპტი არ არსებობს - ან გაქვს ამის უნარი და ან-არა. გეთანხმებით, უფლის თვალში ყველა თანასწორი ვართ, თუმცა არა ერთმანეთთან მიმართებაში. თავისუფლებაც თავად ქართული სიტყვა გვეუბნება "თავის უფლება", ანუ ისაა, რის უფლებასაც მივცემთ ჩვენს თავს მათ შორის, რისი უფლებებიც მოგვცა სამყარომ. მე ძალიანაც რო მომინდეს მივცე ჩემს თავს უფლება ბუგატი ვეირონის ყიდვის, ჩემი ბიუჯეტი არ მომცემს ამის საშუალებას. (ეს მარტივი და გასაგები რომ ყოფილიყო, ისეთი მაგალიტი მოვიყვანე). ადამიანები განსხვავდებიან და მათ შორის სიყვარულის უნარით - ეს ფუნდამენტია ადამიანში: ან არის და ან არა და იუდას, რომელმაც უფალი გაყიდა, თავისი გაგებით უყვარდა იესო, თუმცა სიყვარული, ნამდვილი სიყვარული საკუთარი თვალის დაბრმავება და შენი სიყვარულის ობიექტის თვალით გახედვაა, თავგანწირვაა, ობიექტის ბედნიერებით გახარებაა... სიყვარული არის ერთგულება და თავგანწირვა, როცა ადმიანს სამუდამო განსაცდელის მიღებაც შეუძლია სიყვარულის გულისათვის. ესაა ნამდვილი სიყვარული, დანარჩენი ყველაფერი ინსინუაციაა და მეტი არაფერი. ეს ჩემი აზრია სიყვარულზე და დიდი ალბათობაა იმისა რომ ვცდებოდე, ისევე როგორც იმის ალბათობა არ უტოლდება არასდროს ნულს, რომ ახლა ეს ჩემი ლეპტოპი აფრინდეს და უწონობის მდგომარეობაში გადავიდეს ამ წამს :) ლექსი უდავოდ კარგია ესეიგი, რეცეპტი ასეთი გამოვიდა ინგრედიენტები: 1. მოთმინება - მჭერმეტყველების ხარჯზე, რაც შეიძლება ბევრი და თან უშურველად უნდა ვხარჯოთ 2. სითბო და სიტკბო - ამაში უნდა ამოვავლოთ ყოველი სიტყვა (რომელიც შეიძლება არც ისე ბევრი იყოს, რადგან მჭერმეტყველების ადგილას მოთმინება გვაქვს უკვე) 3.სიკეთე - ბევრი და ყოველმხრივი სიკეთე. წესი (სიყვარულის მისაღებად) 1. უშურველობა - ვუთხრათ "არა" შურს 2. განვეშოროთ ამპარტავნებას და ქედმაღლობას - არ არგებს ეს ორი სიყვარულს ახლა ჩემი აზრი: მოთმინება სიყვარულის უნარს კი არ შესძენს ან განუვითარებს ადამიანს, არამედ მის გასაძლიერებლად და შესანარჩუნებლადაა საჭირო და აუცილებელი. სითბო და სიტკბო თუ არ აქვს ადამიანს, რთული საშოვნელია, ძალიან რთუოლი რაც შეეხება სიკეთეს-კეთილ საქმეებს ადმიანს კაცთმოყვარეობა და სიყვარული აკეთებინებს, სხვაგვარად ის ხელოვნურია და შეიძლება უკუ შედეგიც მოგვცეს, როგორც ცვაიგის რომანშია "მოუთმენლობა გულისა". The road to hell is paved with good intentions. შური და ამპარტავნება -გეთანხმებით, უშლის სიყვარულს ხელს. ახლა იმის შესახებ, რაც დვწერე, რომ სიყვარულის რეცეპტი არ არსებობს - ან გაქვს ამის უნარი და ან-არა. გეთანხმებით, უფლის თვალში ყველა თანასწორი ვართ, თუმცა არა ერთმანეთთან მიმართებაში. თავისუფლებაც თავად ქართული სიტყვა გვეუბნება "თავის უფლება", ანუ ისაა, რის უფლებასაც მივცემთ ჩვენს თავს მათ შორის, რისი უფლებებიც მოგვცა სამყარომ. მე ძალიანაც რო მომინდეს მივცე ჩემს თავს უფლება ბუგატი ვეირონის ყიდვის, ჩემი ბიუჯეტი არ მომცემს ამის საშუალებას. (ეს მარტივი და გასაგები რომ ყოფილიყო, ისეთი მაგალიტი მოვიყვანე). ადამიანები განსხვავდებიან და მათ შორის სიყვარულის უნარით - ეს ფუნდამენტია ადამიანში: ან არის და ან არა და იუდას, რომელმაც უფალი გაყიდა, თავისი გაგებით უყვარდა იესო, თუმცა სიყვარული, ნამდვილი სიყვარული საკუთარი თვალის დაბრმავება და შენი სიყვარულის ობიექტის თვალით გახედვაა, თავგანწირვაა, ობიექტის ბედნიერებით გახარებაა... სიყვარული არის ერთგულება და თავგანწირვა, როცა ადმიანს სამუდამო განსაცდელის მიღებაც შეუძლია სიყვარულის გულისათვის. ესაა ნამდვილი სიყვარული, დანარჩენი ყველაფერი ინსინუაციაა და მეტი არაფერი. ეს ჩემი აზრია სიყვარულზე და დიდი ალბათობაა იმისა რომ ვცდებოდე, ისევე როგორც იმის ალბათობა არ უტოლდება არასდროს ნულს, რომ ახლა ეს ჩემი ლეპტოპი აფრინდეს და უწონობის მდგომარეობაში გადავიდეს ამ წამს :) ლექსი უდავოდ კარგია
4. ვერ დაგეთანხმებით. იესო ქრისტეს მთელი ადამიანური ცხოვრება, ყველა მისი სიტყვა, ყველა მოქმედება, მცნება, რჩევა, დარიგება არის სიყვარულის რეცეპტი, რომლითაც უამრავი მისი მიმდევარი გახდა წმინდანი და იქცა სიყვარულად. ეს რომ უბრალოდ ბრმად მინდობილის სიტყვებად არ ჩათვალოთ, თქვენ თვითონ დაფიქრდით, რომ თუ სიყვარული არ ისწავლება, ანუ თუ არ არსებობს რაიმე ხერხი, რეცეპტი, საშუალება, მისი სწავლისა, მაშინ გამოდის, რომ ღმერთი უსამართლო ყოფილა, ზოგს აძლევს სიყვარულის უნარს და ზოგს არა?! :) ეს კი აბსოლუტური ნონსენსია, რადგან სწორედ ამ ნიშნით და კიდევ სხვა ფუნდამენტური ნიშნებით, როგორიცაა მაგალითად პიროვნული თავისუფლება (რაც ყველაზე ცხადად ადამიანის არა სიცოცხლის, არამედ სიკვდილის(!) თავისუფლებაში არის გამოხატული), ყველა ადამიანი თანასწორია! ვერ დაგეთანხმებით. იესო ქრისტეს მთელი ადამიანური ცხოვრება, ყველა მისი სიტყვა, ყველა მოქმედება, მცნება, რჩევა, დარიგება არის სიყვარულის რეცეპტი, რომლითაც უამრავი მისი მიმდევარი გახდა წმინდანი და იქცა სიყვარულად. ეს რომ უბრალოდ ბრმად მინდობილის სიტყვებად არ ჩათვალოთ, თქვენ თვითონ დაფიქრდით, რომ თუ სიყვარული არ ისწავლება, ანუ თუ არ არსებობს რაიმე ხერხი, რეცეპტი, საშუალება, მისი სწავლისა, მაშინ გამოდის, რომ ღმერთი უსამართლო ყოფილა, ზოგს აძლევს სიყვარულის უნარს და ზოგს არა?! :) ეს კი აბსოლუტური ნონსენსია, რადგან სწორედ ამ ნიშნით და კიდევ სხვა ფუნდამენტური ნიშნებით, როგორიცაა მაგალითად პიროვნული თავისუფლება (რაც ყველაზე ცხადად ადამიანის არა სიცოცხლის, არამედ სიკვდილის(!) თავისუფლებაში არის გამოხატული), ყველა ადამიანი თანასწორია!
3. სიყვარულს სამწუხაროდ თუ საბედნიეროდ არ აქვს რეცეპტი. სიყვარულს სამწუხაროდ თუ საბედნიეროდ არ აქვს რეცეპტი.
2. სიყვარულს სამწუხაროდ თუ საბედნიეროდ არ აქვს რეცეპტი. სიყვარულს სამწუხაროდ თუ საბედნიეროდ არ აქვს რეცეპტი.
1. შურმა და მტრობამ მოჭამა ქვეყანა, უკურნებელი სენია ეგეც ალბათ თანდაყოლილი და შეიძლება გენეტიკურიც. ის არასოდეს გაპატიებთ და არც შეეგუება იმას რაც თქვენთვის შურს, მას არასოდეს დაეჯერება რამე, არასოდეს, გული არ იწმინდება სადაც გინდა გადადგით, სხვა სხეულშიც თუნდაც. იქაც გააგრძელებს თავისას, ეს ბევრჯერ მინახავს. გამოსავალი არის მასთან შორს დაჭერა თავის და არაფრის დაჯერება, მოსმენაც არ შეიძლება მისთვის, მხოლოდ მუდმივად აკონტროლე, არასოდეს არ ენდოთ შურიანს. მან დანდობა არ იცის სიკვდილამდე. შურმა და მტრობამ მოჭამა ქვეყანა, უკურნებელი სენია ეგეც ალბათ თანდაყოლილი და შეიძლება გენეტიკურიც. ის არასოდეს გაპატიებთ და არც შეეგუება იმას რაც თქვენთვის შურს, მას არასოდეს დაეჯერება რამე, არასოდეს, გული არ იწმინდება სადაც გინდა გადადგით, სხვა სხეულშიც თუნდაც. იქაც გააგრძელებს თავისას, ეს ბევრჯერ მინახავს. გამოსავალი არის მასთან შორს დაჭერა თავის და არაფრის დაჯერება, მოსმენაც არ შეიძლება მისთვის, მხოლოდ მუდმივად აკონტროლე, არასოდეს არ ენდოთ შურიანს. მან დანდობა არ იცის სიკვდილამდე.
|
|
| მონაცემები არ არის |
|
|