ასდიოდა მზის სუნი აივანზე,
უწევდა ჩემი "ხელი"-ს ხელშეუხებლობა,
უმალავდა საკუჭნაოს სველი ონკანი უკვდავების წყალს.
-გიორზა! -გიორზა!-
ვიღაც იძახდა შენობის უტყვი ბოლოდან.
მისი სახელი დარჩა მზის სხივის უკარებასავით.
ზურგში თვალის ღრჭენამ მიატკინა ღაწვების სიზიფე:
აიმღვრა ბორგვა და ცეცხლი ვარდის წყლით აგიზგიზებული!!