ეტკინებოდა იას, რომ ჰქონოდა გული.
ენძელასაც ეტკინებოდა, მასაც რომ ჰქონოდა გული... ან ჰქონდათ კიდეც და ტკიოდათ კიდეც, ყველა ცოცხალ არსებას ხომ უფეთქავს შიგნიდან რაღაც საოცარი?..
-იები მოგიტანე დედიკო, ენძელებიც, შეხედე რა ლამაზებია. რომ იცოდე როგორ დაქანებულ ფერდობზე დავკრიფე, საერთოდ არ შემშინებია - სიამაყით განაცხადა თვალებაციმციმებულმა პატარა ბიჭუნამ. მერე ხელები მაღლა აწია, უნდოდა "ბრძოლით" მოპოვებული ყვავილები, თმაში ჩაეწნა ყველაზე ლამაზი ქალბატონისთვის, მაგრამ...სხივი ჩაუქრა უცებ...
დედამ გულში ჩაიკრა მზრუნველი იმედი, ოდნავ მობუსუსებულ თავზე გადაისვა ცრემლებით შევერცხლილი ხელი. თავის ავადობაზე მეტად შვილის იმედგაცრუებული მზერა ეტკინა...
სხვა დედებივით შენც გრძელ თმას რატომ არ ატარებო, ხშირად ეკითხებოდა პატარა. მცხელაო, იყო დედის პასუხი. უკვირდა ბიჭუნას, ზაფხულში კიდევ ჰო, მაგრამ ზამთარში, როცა ყველას ციოდა, მის დედიკოს მაინც როგორ ცხელოდა? ანდაც თუ ცხელოდა მაშინ თავსაბურავიც გადაეძრო.
მომწონსო, ფერად-ფერად "თავსაფრებს" არაფერი მირჩევნიაო ცრემლგარეული ღიმილით ეუბნებოდა დედა!..
ის ბოლო გაზაფხული იყო, მას შემდეგ აღარავისთვის დაუკრეფია ბიჭს ეს საოცარი ყვავილები.
ოთხი წლის ბავშვის მეხსიერებაში სამუდამოდ დაილექა განსხვავებული სურნელი, დედის ხელმონაკიდები იისა და ენძელისა.
მერე, წლები რომ გავიდა და ჩასწვდა იმ ღიმილიანი ცრემლების მიზეზს, მიხვდა რატომაც იყო დედა ასე "შეყვარებული" მოკლე თმასა და ფერად თავსაბურავებზე. მიხვდა და შეიძულა ორივე მათგანი. შეიძულა იმდენად, რომ მის გვერდით მყოფ არცერთ ქალბატონს არასდროს ჰქონია შესაძლებლობა თავი "მოეწონებინა" მსგავსი "ვარცხნილობითა" და "აქსესუარით".
და ყვავილები? ყოველ გაზაფხულს ბედნიერი ღიმილით შესცქეროდა სიცოცხლის მაუწყებლებს, მერე კი ახსენდებოდა რომ მათ ვერასდროს ჩააწნავდა დედიკოს თმებში და ტკიოდა, უკვე დიდ კაცს, იმ პატარა ბიჭივით ტკიოდა იმედგაცრუება.
ტკიოდა იასაც...ენძელასაც...გული!