შენი დაკარგვის შიში იპყრობს
სხეულს უფალო,
მივიწროვდება საფეთქლები
მიწიდან ცამდე,
როგორც გზები და ბილიკები შენსკენ გაჭრილი.
ბეწვის ხიდებზე თვალაკრული,
ჯერ ისევ ნედლი, ყუნწგამხმარი ფოთოლივით
გამოვეკიდე.
ძალა არ შემწევს მეტი,
შემინდე
არამდგრადობა,
სიოს სუსტი შეხებაც კი ისე მაშფოთებს,
ცოტაც და ალბათ უსასრულოდ ჩავიკარგები
უსივრცობაში,
შიში მიპყრობს შენი დაკარგვის,
ძალა არ შემწევს, მაინც ვცდილობ,
გამოგიგონო
მიწიდან ცამდე, ყველა ბილიკზე.