აი, აპრილიც. შემოლეწა მზემ სარკმელები,
შემოარღვიოს იქნებ ბნელიც სულის უღრანებს,
ვერა, ძვირფასო, შენ ვერაფრით ვერ შეგელევი,
ვერ მიგატოვებს ჩემი მზერა, ასე მწუხარე.

ეს თვე ნაღმია, აფეთქდება იასამნებად,
და ცაც თბილისის სხვა სურნელით ათავთუხდება,
და გული ჩემი იმ ნედლ კვირტებს აემგზავრება
და მათთან ერთად მოვა შენთან და დადუღდება.

ჩვენ ერთად ვივლით ყვავილებით მოფენილ ველზე,
მოვხატავთ ჩვენი სიყვარულის ოქროვან ტაძრებს,
აპრილს თავისი გვირგვინებით დაგკიდებ ყელზე,
კვლავ მოვალ შენთან, რადგან გული უშენოდ არ ძლებს.

მზეს და გაზაფხულს, როგორც შენი სულის მოლოდინს,
შემოგიშენებ სადაც უნდა იყო, იმ არეს,
შემოგემსხვრევი, გამოგყვები ყველგან, ბოლომდის
ეგ სულ ერთია, თვალდაცრემლილს, თუ თვალმღიმარეს.

ხო, გაგიჟების, გახელების შემოდის ჟამი,
ატეხილია ლტოლვა ჩემი, როგორც მდინარე.
იასამნები - შენი ტრფობის ცელქი ნიშანი,
აღვიძებს ჩემს სისხლს ასე შმაგს და მოუთმინარეს...